Posts

Showing posts from June, 2017

ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ, ΓΕΡΝΩ

Image
Γερνάω, Χριστέ μου.
Χριστέ μου, 
γερνώ.
Γερνάς κι εσύ μαζί μου.
Η ρυτίδα μου, ρυτίδα σου.
Η άσπρη τρίχα μου, τρίχα άσπρη δική σου.
Των ματιών μου τα φράγματα που δεν
χωρούν πια άλλο δάκρυ, δικά σου και τούτα.
Όπως και το χαμόγελό μου που μου φωνάζει δεν
χόρτασα ακόμα, γέλα κι άλλο,
δικό σου και αυτό.
Η κουρασμένη μου ψυχή, κουρασμένη ψυχή δική σου.
Η γαληνεμένη μου ψυχή, πάλι ψυχή δική σου.
Η αποκαμωμένη σάρκα μου, σάρκα είναι δική σου.
Το για ζωή (κάποτε και για θάνατο) διψασμένο αίμα μου, αίμα κι αυτό δικό σου.
Εγώ είμαι εσύ, Χριστέ μου.
Κι εσύ είσαι εγώ.
Πώς να μην σ' αγαπώ.
Αν δεν σε αγαπώ,
πα να πει πως δεν αγαπώ ούτε τον εαυτό μου.

Μόνο που
-ναι, υπάρχει ένα μονάχα ‘μόνο που':

Εσύ, Χριστέ μου, ποτέ δεν ξεχνιέσαι,
ποτέ δεν παύεις να λατρεύεσαι,
ποτέ δεν παύεις να αγαπιέσαι,
πότε δεν παύεις να μισείσαι,
δεν πεθαίνεις ποτέ.

Ενώ εγώ,
εγώ που την ίδια ρυτίδα με σένα έχω,
που την ίδια καρδιά με σένα έχω,
που την ίδια ψυχή με σένα έχω,
που την ίδια φωνή με σένα έχω,
που την ίδια θωριά με σένα έχω,
που την ίδια…

ΕΡΜΗΝΕΥΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΥΝΝΕΦΑ

το καμπαναριό έγειρε και μου έπλυνε τα πόδια
κι εγώ φίλησα στο μέτωπο τον ουρανό
δεν θα ξεχάσω την αγάπη του 
η πόρτα εκείνη κι οι θάλασσες γύρω από τις κόρες των ματιών

τυρφώνας 
η εγκράτεια των παθών σου
τροχός βασανιστηρίων 
η εγκράτεια των πόθων σου

κι εγώ
θύτης και θύμα
της αστάθειάς σου




ν.Σ

ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Image
Όταν οι δρόμοι της πόλης μου κόβονται με αλτ και συρματοπλέγματα
Με βαρέλια και σακιά γεμάτα άμμο
Οι δρόμοι εκείνοι που διέσχιζαν κάποτε οι γονείς μου παιδιά
Με τα ποδήλατα
Σε όλο τους το μήκος και το πλάτος

Όταν όπου βρεθώ μες στην πόλη μου
Και στρέψω προς τον κατεχόμενο βορρά τη θωριά μου
Και να θέλω να ξεχάσω δεν μπορώ
Μέρα-νύχτα ο Πενταδάκτυλος
–με τον Διγενή φιμωμένο και έγκλειστο
μες στο κελί των βαρβάρων–
Φωτισμένος και μη
Και με φόντο τη σημαία του κατακτητή
Μα και εκείνη του εγκάθετού του
Μου λέει και μου ξαναλέει:
«Τι ευτυχία το να μπορεί να λέει κάποιος ότι είναι Τούρκος»
Πληγή
Κακόφορμη
Πάνω στο χώμα του Ευαγόρα και του Πράξανδρου
Πάνω στα στήθια του Αυξεντίου και του Δράκου
Πάνω στην ψυχή των γονιών μου
Πάνω στην καρδιά των προγόνων μου Πάνω στο σώμα και το αίμα το δικό μου
Που ανεβαίνει της μοίρας μου τον Γολγοθά
μα και του τόπου...

ν.Σ.