Posts

Showing posts from 2017

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Image
Είθε η νέα χρονιά -κατά τα χρονομετρήματα του ανθρώπου- να ΄ναι καλή, ευγενική, στοργική, μεγαλόψυχη και γενναιόδωρη με όλους μας κι όλο τον κόσμο. Κι όπως τη νέα χρονιά, έτσι να ΄μαστε κι εμείς προς τον συνάνθρωπό μας -και προς τον εαυτό μας. Ο Θεός να μας φυλάει και να φωτίζει εμάς τους ίδιους, μα και τα μονοπάτια που διαβαίνουμε στη ζωή μας. 
Κάθε χρόνος που φεύγει μάς οδηγεί, νομοτελειακά, ολοένα και πιο κοντά στο τέλος μας... Μα από την άλλη, πα' να πει πως αξιωθήκαμε να ζήσουμε έναν ακόμα χρόνο... Από όπου κι αν το δούμε, από όπου κι αν το πιάσουμε, η απάντηση, στο παρακάτω απόσπασμα από τη Λευκή Φρουρά του Μπουλγκάκωφ... 

Γι' αυτό, μην λησμονείτε να στρέφετε το βλέμμα προς τ' αστέρια με χαμόγελο!
Καλότυχο Νέο Έτος για όλους μας και για τη γη μας!

Με την αγάπη μου, πάντα.



"...Πάνω από τον Δνείπερο, την αμαρτωλή, αιμόρφυρτη και χιονισμένη γη, ανέβαινε προς τα σκοτεινά ύψη ο σταυρός του μεσονυκτίου του Αγίου Βλαντιμίρ. Από μακριά φαινόταν σα να είχε σβήσει η οριζόντ…

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ! ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!

Image
ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ
ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΕ ΤΗ ΣΑΛΠΙΓΓΑ Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την πας ως την άκρη του κόσμου.
να την κάνεις περιπατητικό αστέρι ή ξύλα
αναμμένα για τα Χριστούγγενα – στο τζάκι του Νέγρου
ή του Έλληνα χωρικού. Να την κάνεις ανθισμένη μηλιά
στα παράθυρα των φυλακισμένων. Εγώ
μπορεί να μην υπάρχω ως αύριο.
Αν μπορούσες να ακουστείς
θα σου έδινα την ψυχή μου
να την κάνεις τις νύχτες
ορατές νότες, έγχρωμες,
στον αέρα του κόσμου. Να την κάνεις αγάπη.

ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ

Image
στο πεζοδρόμιο
του κόσμου η σκιά
να κάνει πιάτσα
κι εμείς να τάζουμε 
τον ουρανό με τ' άστρα
στ' όνειρο

μα δεν τον ξεγελάς
με γαλιφιές
τον μέγα

με λάθος δάσκαλο καθήσαμε
και λάθος γράμματα μας έμαθε
αδέλφια...



ν. Σ.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ

Τα κουτάλια χορεύουνε τρελλά
Τα μαχαίρια τσακώνονται με
τα πιρούνια
Κι οι πετσέτες τρύπιες αλληλομαντάρονται
Τα ποτήρια ωστόσο αρνούνται
να παραστούν
Στη φιέστα
Και τα στόματα
Τα στόματα με τα χείλη τα
ξεραμένα
Τα στόματα πεινάνε
Τα στόματα διψάνε
Κι ανοίγουνε διάπλατα
Στραμμένα προς τον ουρανό
Κράζουν πεινώ
Κράζουν πεινώ
Κράζουν διψώ
Κράζουν διψώ
Κι ανοίγει ο ουρανός και
αρχινά να βρέχει
Κι ευθύς τα στόματα με μύρο ευωδιάζουν

ν.Σ.

ΤΟΣΟ... ~ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ

Image
ΖΩΗ ΚΑΡΕΛΛΗ
ΤΟΣΟ...
Τόσο είναι το πάθος μου της ζωής
Που θα μπορούσα να πεθάνω. Τόσο ζω που καταλαβαίνω
Πόσο πεθαίνω. Τόση είναι η ζωή μου
Που με πεθαίνει. Τόσο μπορώ να ζήσω
Που μπορώ ν' αδιαφορήσω αν ζω. Τόσο ζητώ να ζήσω
Που δεν αντέχω να ζω.

ΓΙΑΤΙ ΕΙΝΑΙ ΘΑΥΜΑ

Image
Κι αφού με κοιτάζεις στα μάτια με τα δικά σου τα μάτια πάνω απ’ τα γυαλιά

με το βλέμμα σου εκείνο το παρατηρητικό

σου διαφεύγει άραγε η αστραπή που εκτοξεύουνε οι κόρες μου στους γιους τους δικούς σου που την καλούν

θαύμα η βροντή μας        
κι ας μην πιστεύουμε στα θαύματα κι ας πιστεύουνε εκείνα σε μας

γιατί είναι θαύμα των ματιών το χαμόγελο η αγκαλιά το κρασί και η αναρχία της ψυχής.


ν.Σ.

Η ΚΟΜΗ ~ΣΑΡΛ ΜΠΩΝΤΛΑΙΡ

Image
CHARLES BAUDELAIRE


Η ΚΟΜΗ


Ω κόμη, ω δέρας βοστρυχώδες που τους ώμους ντύνει!
Ω μπούκλες! Ω άρωμα που σφύζει από νωχέλειας ύλη!
Ω, η έκσταση! Αν είν’ να οικιστεί η άραχλη απόψε κλίνη
ενύπνιων αναμνήσεων, ετούτη η κόμη ας μείνει
(πώς το ζητώ!) να σειέται στον αγέρα σα μαντίλι!

Η λάγνα Ασία και η κεκαυμένη Αφρική εκεί κάτω:
όλα άλλος κόσμος, μακρινός· κι αν ξεψυχάει στα χάη,
ζει ωστόσο στο βαθύ σου δάσος, το χυμούς γεμάτο!
Το πνεύμα αν οι άλλοι ωθούν στη μουσική, εμένα, νά το,
στ’ αρώματά σου, αγάπη μου, ποθεί να κολυμπάει!

Εκεί θα πάω, όπου ο οίστρος άνθρωπους και δέντρα ενώνει
κι αργολιγοθυμούν από του κλίματος τις τρέλες.
Βαρειές πλεξούδες: το αντιμάμαλο που με σηκώνει!
Ω εβένινα νερά, όνειρο είσαστε που με θαμπώνει –
όλο πανιά, κουπιά, κατάρτια, φιάμολες, προπέλες:

στο πόρτο αυτό το βουερό ρουφά άπληστα η ψυχή μου
τ’ αρώματα, τους ήχους και τα χρώματα κυρίως
των πλοίων, που χρυσαφιού και μουαρέ υπερπολυτίμου
ολκούς γεννούν, νά ’ν’ μπράτσα ολάνοιχτα για το φιλί μου
στον αίθριον ουρανό …

ΟΤΑΝ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΕΙ... ΜΕ ΗΧΟ Ή ΜΕ ΥΠΟΚΩΦΗ ΚΡΑΥΓΗ...

Image
Τώρα το ‘λεγε ο Σπύρος… σήμερα τους κέρασε τούρτα σοκολατίνα η νοσοκόμα η Ματίνα για τα γενέθλιά της… Βέβαια, εγώ με το σωληνάκι σίτισης στη μύτη ούτε που τη γεύτηκα… Αλλά και τι μ’ αυτό; Σύντομα θα περάσει, και θα παραγγείλω στην Αρετούλα μου να μου φτιάξει μια τούρτα τέτοια για τα γενέθλιά μου τον άλλο μήνα. Κι αν δεν περάσει; Όχι, μην λες τέτοια, Θόδωρε! Είπαμε, θα περάσει! Άκουσε κει! Θα στο βγάλουνε το ρημάδι και θα τρως και πάλι ό,τι ποθεί η ψυχή σου! Θα πάρεις τα πάνω σου, δεν θα ‘σαι για πάντα πετσί και κόκκαλο! Καλά δεν λέω, Χριστέ μου; Αφού το ξέρω πως θα με γιάνεις! Να πεθάνω δεν θέλω, αγαπώ τη ζωή –πάντα την αγαπούσα, και το ξέρεις– κι ας θέλω να πάω να βρω τη γυναίκα μου κει πάνω που την πήρες! Πόσο πολύ να τη φιλήσω θέλω… και πόσο μου ‘χει λείψει η αγκάλη της! Μα έλα που τον φοβάμαι τον ακατονόμαστο. Το ξέρω, όμως, πως θε ν’ αργήσει να ‘ρθει. Ο  σταυρός κάτω από το μαξιλάρι μου τον απωθεί, καλά δεν λέω, Χριστέ μου; Άσε που και τη φάτσα μου την άσχημη και τη σταφιδιασμέν…

ΕΝΑ ΡΟΝΤΟ ΛΑΡΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΟΛ ΣΙΜΟΝΕΣΚΟ ~ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ

Image
ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΕΝΤΡΩΤΗΣ


ΕΝΑ ΡΟΝΤΟ ΛΑΡΓΚΟ ΓΙΑ ΤΗ ΝΙΚΟΛ ΣΙΜΟΝΕΣΚΟ


Στο δέλτα τραγουδάει αχινός από το βράδυ
και αναρριχητικά κοσμούν το μεσονύχτι.

Αγάπη εκεί και θαυμασμός μαζί σε δίχτυ
νερά ταράσσουν ίσια και ρυθμούς με αλφάδι
στυμμένους σε πεντάγραμμα και με τον δείχτη
του βλέμματός τους γεύονται τη λέξη χάδι.

Στο δέλτα τραγουδάει αχινός από το βράδυ
και αναρριχητικά κοσμούν το μεσονύχτι.

Ο λόγος πάει κι έρχεται σαν νά ’ν’ υφάδι
και πλέκετ’ αόρατο φιλί που σαν ανοίχτη
μεμιάς κι απρόσμενα ευρέθη να συνάδει
με τρικυμία ακύμαντη που δεν αγγίχτη.

Στο δέλτα τραγουδάει αχινός από το βράδυ
και αναρριχητικά κοσμούν το μεσονύχτι.


Πηγή: Αλωνάκι της Ποίησης

ΑΡΓΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ ~ΠΙΕΡ ΡΕΒΕΡΝΤΥ

Image
PIERRE REVERDY
ΑΡΓΑ ΜΕΣ ΣΤΗ ΖΩΗ
Είμαι σκληρός
Είμαι τρυφερός
Κι έχασα τον καιρό μου
Να ονειρεύομαι χωρίς να κοιμάμαι
Να κοιμάμαι περπατώντας
Παντού απ’ όπου πέρασα
Βρήκα την απουσία μου
Δεν είμαι πουθενά
Παρά μέσα στο τίποτα μονάχα
Μα κουβαλώ κρυμμένο στο μέρος το ψηλότερο των σπλάχνων μου
Στο μέρος όπου ο κεραυνός τόσο συχνά χτυπάει
Μια καρδιά όπου η κάθε λέξη έχει αφήσει την πληγή της
Κι απ’ το παραμικρό της σάλεμα στραγγίζει η ζωή μου.


Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ...

Image
Ανάμεσα στο Όνομα του Πατρός και του Υιού, ο Ποιητής στέκει σιωπηλός, ένας Άγγελος που μεσιτεύει.
ΤΖΟΝ ΜΑΤΙΑΡ 

/μτφ. Ν.Σ./

ΤΡΙΑ ΚΑΛΟΦΟΥΣΚΩΤΑ ΜΠΑΛΟΝΙΑ

Image
Τα μπαλόνια γονατίζουν εμπρός μου.
Τρία καλοφούσκωτα μπαλόνια
γονατίζουνε εμπρός μου.
Κι εγώ, αντικρίζοντάς τα, 
σκάω στα γέλια.
Δάσκαλε Κομφούκιε,
για ελάτε λίγο που σας θέλω:
Τους τρεις Βούδες
εσείς τους στείλατε
να γονατίσουνε εμπρός μου;
Μα όχι, κοπέλα μου.
Κάποιος Μωάμεθ έκοβε
ύποπτες βόλτες στους κήπους
και μάλλον για παιγνίδια τους εξέλαβε.
Και δίχως δεύτερη σκέψη μάς τους άρπαξε.
Κι εκείνοι, ξέρεις, γελάγαν ως συνήθως
-τίποτα δεν καταλάβαν-
μες στη νιρβάνα τους εκείνοι
ευτυχισμένοι.
Κι Εσύ, Κυριε Ιησού Χριστέ μου, καμιά προειδοποίηση;
Πώς το επίτρεψες, αλήθεια,
εμπρός στα τρία καλοφούσκωτα μπαλόνια
να σκάσω εγώ στα γέλια;

Ασέβεια, λοιπόν, στο θείο.
Μα ξεγελάστηκα
-από τον διάβολο ποιος να γλυτώσει!
Αύριο, λοιπόν,
απ' όλους ποιος,
θεούς κι ανθρώπους,
θα με σταυρώσει;

Πόλεμο θα 'χουμε πάλι αύριο...
Μα εμένα ξυπνήστε με μονάχα
άμα βγει λευκός καπνός.
Μέχρι τότε, αφήστε με λιγάκι να χαρώ 
τον ύπνο του δικαίου...


ν.Σ.

ΘΑΝΑΤΟΣ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑΣ ΕΣΩΤΕΡΗΣ

Το άδικο είναι λεπίδια
Είναι πρόκες γυαλί θρυμματισμένο
Είναι η βόμβα κάτω απ' το παλτό του τρομοκράτη που
έτσι ανυποψίαστα αίφνης εκρήγνυται
Κι αν δεν σ' αφήσει στον τόπο ακαριαία
σου χαρίζει έναν αργό και βασανιστικό θάνατο
Πνιγηρό υπόκωφο μα σίγουρο
Σίγουρο όσο κι η ανατολή του ήλιου την αυγή όσο κι η
ευωδιά του γιασεμιού το βράδυ
Θάνατος αιμορραγίας εσώτερης
κοντολογίς
Το πέπλο το εβένινο της καλοσύνης
Οι ραμμένοι ερμητικά με την κλωστή της αθωότητας οφθαλμικοί βολβοί
του άδικου που σαν το φίδι σέρνεται
τη συρμαθιά του πώς να δεις...
Κι ύστερα
με τον α' ή β' τρόπο
από τον Κόσμο τούτο του
Τίποτε του Μηδενός εσύ
Αποδημάς
Με την ύστατη σκέψη
ανάμεσα σε κείνο το χάος των τελευταίων σκέψεών σου
-αν υπάρχει χρόνος φυσικά:
Τελικά καμία αδικία, ρε συ θεέ, δεν ευλογείται
Ή κι εδώ ακόμα όλα επιλεκτικά;...

Ο ΠΗΔΑΛΙΟΥΧΟΣ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ

Image
Από τα τρίσβαθα του νάματος του Νείλου τις μέρες τούτες λάμπουν σ’ οθόνες και σ’ εξώφυλλα πόλεις αρχαίες ελληνικές αριστουργήματα γλυπτά αγάλματα θεών και βασιλιάδων μνημεία στήλες και ερείπια ιερών
Ηράκλειον ή Θώνις και Κάνωπος ή Κάνωβος Ω βυθισμένες πόλεις Ω ξεχασμένες εσείς πόλεις
Σβησμένες εσείς πόλεις από ανθρώπου μνημονικό Μονάχα ο Όσιρις εσάς ακόμα συλλογιέται λατρείας του ω χώροι ιεροί Μα και ο Νίκανδρος στης ποίησής του τις χορδές και εις στο λύχνο της φιλοσοφίας του ο Σενέκας Άλλος κανείς                                                                                                                          
Κανείς  μήτε τον Κάνωπο θυμάται που ‘χε στην Κάνωπο ταφεί χιλιάδες χρόνια πριν στα τρίσβαθα κατέβηκα μ’ αρχαίο οξυγόνο και με τα δυο μου χέρια έπνιξα το φίδι που σε σκότωσε στην άμμο Κάνωπε στο μούχρωμα εβγήκε ο λυγμός Και ποιος άραγε σήμερα εσένα να θυμάται του Μενελάου γενναίο πηδαλιούχο εξ Αμυκλών

ΤΕΛΙΚΑ, ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΠΟΙΗΣΗ;

Τελικά, τι είναι ποίηση;
Ποίηση 
Είναι τα πάντα όλα
Αυτό που ορίζεται
Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να οριστεί
Αυτό που φαίνεται
Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να φανεί
Αυτό που ψηλαφίζεται
Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ψηλαφιστεί
Αυτό που ακούγεται
Αλλά κυρίως αυτό που δεν μπορεί να ακουστεί
Ποίηση είναι το ορατό
 Κυρίως, όμως
Ποίηση 
Είναι το αόρατο

ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ

Image
ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΑΙΓΥΠΤΟΥ 4 ΠΟΙΗΜΑΤΑ 


ΑΝΩΝΥΜΟΣ
ΑΤΙΤΛΟ Ερωτικό ποίημα από την εποχή του Μέσου Βασιλείου (1991-1668 π.Χ.) της αρχαίας Αιγύπτου
Σείστηκε η γη στο πέρασμά σου, Κι όπως περπάταγες, όλα τριγύρω τά’ κανες να μοιάζουν ιερά. Κι έστρεψες τα μπλε σου μάτια πάνω μου πρώτη φορά Και με της νύχτας το βάθος μού μίλησες Σαν έν’ αηδόνι που για να πετάξει δεν έχει ανάγκη τα φτερά. Tι ευλογία είν΄ το βλέμμα σου ν’ αξίζω! Είδα βροχή στην έρημο, Κι όλα τ’ αδύνατα να γίνονται τ