Posts

Showing posts from August, 2016

Σας χαιρετώ, πώς είστε; ~Τσαρλς Μπουκόβσκι

Image
CHARLES BUKOWSKI

ΣΑΣ ΧΑΙΡΕΤΩ! ΠΩΣ ΕΙΣΤΕ;
τούτος ο φόβος μην είν’ αυτό που στ’ αλήθεια είναι:
νεκροί.
τουλάχιστον δεν είναι έξω στους δρόμους,
φροντίζουν να μένουν εντός, εκείνοι
οι τρελοί με τα ωχρά πρόσωπα που
στήνονται μονάχοι μπρος στις τηλεοράσεις τους,
οι ζωές τους κατάφορτες μ’ ένα κονσερβοποιημένο, κουτσουρεμένο γέλιο.
η ιδανική τους γειτονιά
με τα σταθμευμένα αυτοκίνητα
τους κηπίσκους με τα καταπράσινα γρασίδια
τα σπιτάκια
τις πορτούλες που ανοιγοκλείνουν
κατά τις βίζιτες των συγγενών
την περίοδο των εορτών
οι πόρτες να κλείνουν
πίσω απ’ τους ψυχορραγούντες που αργοπεθαίνουν
πίσω απ’ τους νεκρούς που είν’ ακόμα ζωντανοί
στην ήσυχη τη μέτρια γειτονιά σας
των ελικόμορφων δρόμων
της αγωνίας
της σύγχυσης
του τρόμου
του φόβου
της άγνοιας.
ένα σκυλί κάθεται όρθιο πίσω από ‘να φράχτη.
ένας άνδρας σιωπηλός μπρος στο παράθυρο.



Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος
 Α' Δημοσίευση: Περιοδικό Θράκα http://www.thraca.gr/2016/06/charles-bukowski-3.html

Credo ~Λουί Αραγκόν

Image
LOUIS ARAGON

CREDO Πιστεύω σ’ εσένα όπως πιστεύω στο άρωμα
Όπως πιστεύω στου πουλιού το λάλημα μες στο σκοτάδι
Πιστεύω σ’ εσένα όπως πιστεύω στη θάλασσα
Πιστεύω σ’ εσένα όπως πιστεύω στο ανοιγμένο
του μεσονυκτίου τριαντάφυλλο
Πιστεύω σ’ εσένα μόνο πάνω στου κόσμου το αέτωμα
Εκεί όπου ο ήλιος γίνεται πάγος
Και φωτιά ο αέρας
Πιστεύω σ’ εσένα μόνο στον ορίζοντα του ανθρώπου
Σε πιστεύω και όσο ανασαίνω εσένα θα πιστεύω
Θα σε πιστεύω
Στη σκοτοδίνη στον ίλιγγο στην πτώση
Και στου εαυτού μου την εκμηδένιση
Πιστεύω σ’ εσένα όπως πιστεύω στη ζωή
Κι ενώ ο κόσμος πιστεύει στη στιγμή του θανάτου
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα χωρίς από πουθενά να κρατιέμαι
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα στην απουσία μέσα και στον ύπνο
Ω μανόλια, της αγρυπνίας μου μανόλια εσύ
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα μέσα στην οχλοβοή και μες στην
άκρα ησυχία
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα μέσα στον πόνο
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα όπως πιστεύω στης ύπαρξης τον
έλεγχο και την απόδειξη
Όπως πιστεύω στου αποχαιρετισμού τον σπαραγμό
Εγώ πιστεύω σ’ εσένα πιο πολύ κι απ’ ό,τι στον ίσκιο μου
Πιστεύω σ’ …

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ ~ΑΛΑΙΝ ΜΠΟΣΚΕ

Image
ALAIN BOSQUET (1919-1998)



ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΕΙΧΕ ΠΕΙ

Ένα παιδί μού είχε πει:
«Η πέτρα είναι βάτραχος που έχει κοιμηθεί».
Ένα άλλο παιδί μού είχε πει:
«Ο ουρανός είναι μετάξι ντελικάτο πολύ».
Ένα τρίτο παιδί μού είχε πει:
«Ο ωκεανός, άμα φοβάται, φωνασκεί».
Δεν λέω τίποτα, μόνο μειδίαμα στα χείλη ελαφρύ.
Του παιδιού τ’ ονείρατο νόμος εστί.
Κι ύστερα, γνωρίζω πως η πέτρα
Είν’ όντως ένας βάτραχος,
Μα αντί να κοιμάται
Με κοιτάει ξάγρυπνος.



Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος







Ο Αλαίν Μποσκέ (γεννημένος το 1919 στην Οδησσό ως Anatole Bisk) υπήρξε Γάλλος ποιητής και συγγραφέας, ρωσικής καταγωγής. Πολέμησε, κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, στον βελγικό, αμερικανικό και γαλλικό στρατό, ενώ το 1942 βρέθηκε  στη Νέα Υορκη (μια πολή που αγαπουσε ιδιαιτέρως), συνεκδότης της Φωνής της Γαλλίας, της πρώτης εφημερίδας του Στρατηγού Σαρλ ντε Γκωλ, αλλά, μαζί με τον Ρώσο ποιητή Ιβάν Γκολ, και του λογοτεχνικού περιοδικού Ημισφαίρια. Πολυγραφότατος και βραβευμένος, το 1989, με το Βραβείο Goncourt για την Ποίηση, υπήρξε μια ιδιοφυ…

Ρώτα με ~William Stafford

Image
ΟΥΙΛΙΑΜ ΣΤΑΦΟΡΝΤ

ΡΩΤΑ ΜΕ 
Κάποια στιγμή σα θα ‘χει παγώσει το ποτάμιρώτα με  για λάθη που ‘χω κάνει. Ρώτα με αν  ό,τι έχω κάνει στη ζωή είναι κι η ίδια η ζωή μου. Κάποιοι  με βήμα αργό εισχώρησαν στη σκέψη μου, κι άλλοι είτε γιατρειά είτε πληγή προσπάθησαν σε μένα να χαρίσουν: ρώτα με τι διαφορά έκανε