Posts

Showing posts from February, 2016

J'en ai marre!

Image
χαζοκούτια χαζοπεριοδικά χαζοβιόλες χαζοβιόληδες κι ειδήσεις να χαρώ μέρα μπαίνει - μέρα βγαίνει βομβαρδίζουνε εμάς τα πνεύματα ενός σύμπαντος άλλου
πού ζω πώς βρέθηκα εδώ σηκώνω τα χέρια ψηλά
απορώ κι εξίσταμαι
να 'ναι καλά η ασπίδα μου -απ' το καλύτερο ατσάλι
μ' από την άλλη
απ' την πολλή τη χρήση  την πάω  κάθε τρεις και λίγο για συντήρηση
-γαμώ τις αφραγκιές μου



ν.

Jacques Prévert (ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

Image
Στη Μνήμη του Ποιητή Κώστα Ριτσώνη


ΖΑΚ ΠΡΕΒΕΡ

ΠΕΛΩΡΙΟΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΣ

Πελώριος και κόκκινος
Πάνω από το Γκραν Παλαί Ο χειμωνιάτικος ήλιος εμφανίζεται Κι εξαφανίζεται Σαν κι αυτόν η καρδιά μου θα εξαφανιστεί Και όλο μου το αίμα θα φύγει Θα φύγει να σε ψάξει Αγάπη μου Ομορφιά μου Και να σε βρει Εκεί όπου βρίσκεσαι.



Η ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Η ανάμνηση του έρωτα δεν είναι μια καρδιά στην άκρη μιας αλυσίδας, ούτε γραμμένο όνομα πάνωσ΄ένα γουρουνάκι από μελόψωμο στο πανηγύρι, μήτ΄ ένα πυροτέχνημα που σκάει στων χεριών το κράτημα

Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές ~Γιάννης Βαρβέρης

Image
ΓΙΑΝΝΗΣ ΒΑΡΒΕΡΗΣ

ΝΑ ΕΠΙΣΚΕΠΤΟΜΑΣΤΕ ΤΟΥΣ ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Να επισκεπτόμαστε τους επιζώντες ποιητές
αν μάλιστα τυχαίνει να μένουμε στην ίδια πόλη
να τους βλέπουμε πού και πού
γιατί εκεί που ζούμε ήσυχοι
βέβαιοι πως ζούνε κι αυτοί -ξεχασμένοι έστω-
εκεί έρχεται το μαντάτο τους.

Οι καλοί ποιητές μάς φεύγουνε μια μέρα
όχι γιατί πεθαίνουνε
από έμφραγμα ή από καρκίνο
αλλά γιατί φυτρώνου νε στα βλέφαρά τους
λουλούδια τρομερά.
Ανοίγουνε κιτάπια στην αρχή
πάνε μετά στον οφθαλμίατρο
ρωτάνε κηπουρούς βοτανολόγους
η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά
λόγια φοβισμένα κι αόριστα
οι περαστικοί κι οι γείτονες σταυροκοπιούνται.
Έτσι σιγά σιγά οι ποιητές μαζεύονται
αποτραβιούνται σπίτι τους
ακούγοντας δίσκους παλιούς
γράφοντας λίγο
όλο και πιο λίγο πράγματα μέτρια.
Στο μεταξύ μες στην κλεισούρα
τα τρομερά λουλούδια αρχίζουν να ξεραίνονται
και να κρεμάνε
κι οι ποιητές δε βγαίνουν πια
μήτε για τα τσιγάρα τους στο διπλανό περίπτερο.
Μόνο σκεβρώνουνε κοντά στο τζάκι
ζητώντας την απόκριση από τη φωτιά
που πάντα ξεπετάει σ…

JOHN MATEER (ΠΟΙΗΜΑΤΑ)

Image
ΤΖΟΝ ΜΑΤΙΑΡ


ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ
Όταν στον Καθεδρικό του Σαντιάγο δε Κομποστέλα κληθώ να αγκαλιάσω, για καλοτυχία, του Αγίου τον μαρμάρινο κορμό, δεν θα το πράξω. Όχι για λόγους ηθικής.
Το ν’ αγκαλιάζει κανείς κάποιον εκ των νώτων τοιουτοτρόπως μου θυμίζει έντονα τον τρόπο που, στα στρατόπεδα εκπαίδευσης του Απαρτχάιντ, μας μάθαιναν να πλησιάζουμε τον εχθρό,
για να του κόψουμε το λαρύγγι.




ΕΜΠΟΡΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΩΝ ΕΜΙΡΑΤΩΝ
Η λέξη «εξόριστος» στο λεξιλόγιό μας πια δεν υπάρχει, κι ας ανταμώνουμε στο Εμπορικό Κέντρο των Εμιράτων, το σπήλαιο εκείνο της υπερβολής, παραγγέλνοντας παραδοσιακό φαγητό πολυτελείας, τις προοπτικές μας σε δυο, ίσως και τρεις, ηπείρους αναλογιζόμενοι, κι ομολογώντας πως στην πατρίδα πια δεν ξαναγυρνάμε. Με τους ταξιτζήδες μας δεν μοιάζουμε, εμείς με τις ολοένα ανανεώσιμες βίζες μας και την ενσυνείδητή μας αμνησία,