Posts

Showing posts from September, 2015

Δεν κλαίω για τα πουλιά που πεθαίνουν...

Image
Δεν κλαίω για τα πουλιά που πεθαίνουν
-εκείνα αν μη τι άλλο πάνε στον Παράδεισο-
Κλαίω για τα πουλιά που ζουν με τα φτερά τους λαβωμένα 
και με τον καημό τους τον αιώνιο του πετάγματος...




ν.

Μας διώχνουνε τα πράγματα...

Image
"Μας διώχνουνε τα πράγματα, κι η ποίηση είναι το καταφύγιο που φθονούμε".  ~Κ. Καρυωτάκης

Κώστα μου, 
μας διώχνουνε τα πράγματα 
και, μάλιστα, μας παραδιώχνουνε
-κι εσύ πολύ καλά το ξέρεις,

μα η ποίηση,
ποιητά μου αγαπημένε,
είν' το καταφύγιο που ποθούμε
Κι ίσως
και μάλλον
το μόνο καταφύγιο...

                                 που έχουμε...





ν.

ΠΡΟΣ ΜΙΑΝ ΑΥΓΗ ΝΕΑ ~ΚΟΦΙ ΑΒΟΥΝΟΡ

Image
KOFI AWOONOR (1935-2013)


ΠΡΟΣ ΜΙΑΝ ΑΥΓΗ ΝΕΑ

Κάποιες φορές, τη μοίρα 
στο φύλλο διαβάζουμε το πράσινο
με τα δάχτυλα το λείο
θωπεύουμε πολύτιμο ξύλο
των πανάρχαιων δέντρων μας·
Κάποιες φορές, και το ηλιοβασίλεμα ακόμα
σαστίζει, καθώς αναζητάμε
τα νήματα που κινάν προς τα εμπρός τα σύννεφα,
τον συνδυασμό εκείνο των χρωμάτων
με τους πολλαπλούς σχεδιασμούς
που ο εν αρχή καλλιτέχνης εναρμονίως συνταίριαξε

Πήραν και πάλι να χορεύουν στους δρόμους
οι γέλωτες οι παιδικοί αντηχούν
μες στο σπίτι
Στην ακροθαλασσιά, τα σύνωρα χαλάσματα
από τις τελευταίες καταιγίδες
τον πλούτο θυμίζουν των προγόνων
λεηλατημένο υπεξαιρούμενο ενεχυριασμένο
από κάποιον προπάππο απερίσκεπτο
που σαν λόρδος ζούσε
και τις επερχόμενες γενιές οδήγησε στην
απόγνωση και τον αφανισμό
*
Μα ποιος λέει πως τελείωσε ο χρόνος μας
πως ο φερετροποιός κι ο νεκροθάφτης
είναι ήδη σε συνεννόηση
ή πως οι ιεροκήρυκες πήραν να αερίζουν τα ράσα τους
κι η χορωδία μαζί με τους τυμπανιστές
αρχίνησαν τις πρόβες;
Όχι· όπου ο σκώληκας τρώει
ένα στάχυ φυτρώνει.
οι μαντικές θεότητε…

Μαζί σου, αγάπη μου, εγώ έχω πετάξει...

Image
Πόσο το αγαπώ το πέταγμα... τις πτήσεις του κορμιού στους αιθέρες... Τα ανοιχτά φτερά στην πλάτη που σε πάνε παντού... Πάνω από όρη κι από θάλασσες... στους απέραντους ουρανούς και στους ζωογόνους αγέρηδες... Αν τούτο ήταν κάτι που μπορούσε να γίνει πραγματικότητα, θα ΄ταν σίγουρα επιθυμία δική μου... Το ΄χω άλλωστε ονειρευτεί φορές ουκ ολίγες... Ίσως πουλί να ήμουνα σε προηγούμενη ζωή, και να μου λείπει τώρα εδώ σε τούτη... Ποιος ξέρει... Κι αν ήταν να κινδύνευα από των κυνηγών τα σκάγια... και μόνο που θα ΄χα του πετάγματος την εμπειρία την ανεπανάληπτη, χαλάλι θα ΄τανε κι αυτός ακόμα ο θάνατός μου...



ν.