Posts

Showing posts from August, 2015

Εδώ να ήσουνα μακάρι

Image
Γιατί τι είναι η ευχή  εν τέλει Αστέρι, πάντως δεν είναι -στο λέω με σιγουριά Για κοίτα κάτω απ' τη γυμνή  πατούσα σου στην αμμουδιά κολλάνε πάνω σου θέλεις δεν θέλεις κείνοι οι κόκκοι άμμου που  νόμιζες πως είναι κόκκοι μιας  άμμου γήινης μοναχά Φυσάει ο άνεμος κι ο κόκκος ταξιδεύει Στο τέλος, όμως, πάντοτε κάπου πα κι ακουμπά
Κι ας είν' και μες στην έρημο
Κι είναι από ευχές χαμένες κι έρημες η  έρημος γεμάτη Εντός της μαζεμένες χίλιες  μύριες ευχές Πώς γίνεται, λοιπόν, να μείνει  ευχή μονάχη δεν ξέρω να σου πω
Μόν' κρίμα απ' τον Θεό...



ν.

Το ρόδο το λευκό~Αττίλιο Μπερτολούτσι

Image
ATTILIO BERTOLUCCI (1911-2000)

ΤΟ ΡΟΔΟ ΤΟ ΛΕΥΚΟ 
Για σένανε θα κόψω το ύστατο ρόδο του κήπου, το ρόδο κείνο το λευκό που με την πρώτη ανθίζει την ομίχλη. Μέχρι χτες τις αδηφάγες μέλισσες  μουσαφιραίες είχε, μα είν’ ακόμα τόσο γλυκό που να ριγεί σού κάνει την καρδία. Είν' το πορτρέτο σου στην ηλικία των τριάντα, αφηρημένη ελαφρώς, όπως θα είσαι τότε σε κείν' την ηλικία.




Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Διάθεση νύχτας

Image
ΔΙΑΘΕΣΗ ΝΥΧΤΑΣ
Δεν με χωράνε οι τόποι απόψε
Μήτε το ίδιο μου το σώμα με χωρά
Μαζί του πάλεψα, αλήθεια
-σάμπως σ' ονείρου μια στιγμή, τόσο μονάχα-
κι από τα μέσα του εξήλθα
και μοναχό του τ' άφησα καθήμενο
μεσονυχτίς στο σκαλοπάτι στο 
σπίτι μου μπροστά
κάτω από τον μαύρο ουρανό
κάτω κι απ' τα λευκά τα άστρα γιασεμιά
μοσχοβολούντα και 
αρμύρα η θάλασσα
-το δάκρυ της μάλλον, το χυμένο
έως το άπιαστο τέλος 
του ορίζοντα
Μ' από την άλλη
το σώμα μου ήτανε σαν 
να μην υπήρχε το σώμα μου
Κι ήμουνα ήδη εκεί 
έξω από μένα
-από τη σάρκα μου και τα οστά-
κι έξω από τον κόσμο
κι έξω από το σύμπαν
να χαζεύω το φως το χαοτικό ώσπου
ένα μαζί του να γίνομαι ένα
με το χάος
που πα να πει πως τώρα 
μες στο άπειρο ζω

Άπειρη 
-και άτακτη-
η άυλη ζωή μου
Και στο σώμα μου το ανθρώπινο
πώς να χωρέσει, στον κόσμο πώς

Συμβουλή σε νεότερους ποιητές ~e.e. cummings

Image
E.E. CUMMINGS

ΣΥΜΒΟΥΛΗ ΣΕ ΝΕΟΤΕΡΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ
Ποιητής είναι κάποιος που αισθάνεται, και που εκφράζει τα αισθήματά του με λέξεις. Αυτό μπορεί ν’ ακούγεται εύκολο. Δεν είναι. Πολλοί νομίζουν ή πιστεύουν ή ξέρουν ότι αισθάνονται — αλλά αυτό είναι νομίζω ή πιστεύω ή ξέρω• όχι αισθάνομαι. Και η ποίηση είναι αισθάνομαι — όχι ξέρω ή πιστεύω ή νομίζω. Σχεδόν οποιοσδήποτε μπορεί να μάθει να σκέφτεται ή να πιστεύει ή να ξέρει, αλλά ούτε ένας δεν μπορεί να μάθει να αισθάνεται. Γιατί; Επειδή όποτε νομίζεις ή πιστεύεις ή ξέρεις είσαι οι άλλοι: αλλά τη στιγμή που αισθάνεσαι, δεν είσαι παρά μόνο ο εαυτός σου. Το να μην είσαι παρά μόνο ο εαυτός σου —σ’ έναν κόσμο που πασχίζει, μέρα νύχτα, να σε κάνει τον οποιονδήποτε άλλο— σημαίνει να δώσεις τη σκληρότερη μάχη που ένας άνθρωπος μπορεί να δώσει• και μη σταματήσεις ποτέ να τη δίνεις. Το να εκφράζεις, άλλωστε, παρά μόνο τον εαυτό σου με λέξεις, σημαίνει να προσπαθείς λίγο περισσότερο απ’ όσο κάποιος που δεν είναι ποιητής μπορεί να φανταστεί. Γιατί; Επειδή δεν υπ…