Posts

Showing posts from January, 2015

Les anges diaboliques

Image
Κι εμάς, les anges diaboliques
- συλλογιέμαι ώρες-ώρες -
λες να μας μεταμορφώσει
ο θάνατος
εντέλει
σε αγγέλους καθώς πρέπει
- στου διαβόλου την αντίθετη εκείνη
πάλλευκη όψη -
έστω και σ' εκείνο το ανύπαρκτο, το υπερφίαλο 'μετά θάνατον';

Ναι
σε άγγελο αληθινό
με φτερούγες χιονάτες από σύννεφο
με φωτοστέφανο και 
σώμα διάφανο
πληγές, σημάδια, μαχαιριές 
ραπίσματα, εγκαύματα 
τραύματα
ο σταυρός του Γολγοθά μας
όλα μια πελώρια λάμψη πια
σώμα ρυάκι με νερό πεντακάθαρο

σώμα διάφανο
σαν την ψυχή
του θείου βρέφους
και για καρδιά 
μια φλόγα άσβεστη
καντήλι για τον άνθρωπο
που όλο πεθαίνει κι όλο ανασταίνεται
ενόσω ζει
Μα και βεβαίως παραμυθιάζομαι
- μα να μην έχουμε κι εμείς, βρε αδερφέ, μια κάποιαν ελπίδα; -
Δίχως το παραμύθι
- για πες μου -
πώς άραγε
να παραμένουμε ζώντες μες στη ζωή...



~ν.S.~

Simone de Beauvoir says...

Image
SIMONE DE BEAUVOIR (1908-1986)











Ο αθλητής του τίποτα ~Γιάννης Κοντός

Image
ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ


Ο ΑΘΛΗΤΗΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ

Τρέχει. Τρέχει με αντίθετο άνεμο.
Περνά βουνά, λίμνες, πόλεις.
Δυσκολίες και δυσκολίες. Φωτιές, πολέμους,
γκρίνιες, οικογένειες.
Λίγες ομορφιές όταν σταματάει να πιει νερό.
Τις βλέπει για λίγο, τις πιάνει, ξεχνιέται.
Και πάλι το κυνηγητό, η κομμένη ανάσα,
οι αποσπασματικές εικόνες, τραίνα που περνούν
με χαρούμενους ανθρώπους.
Και αυτός
σαν κυνηγημένος να προσπαθεί ταυτόχρονα
και άλλα αθλήματα. Να έρχεται τελευταίος
με την ψυχή στο στόμα, να μην τον βλέπει
κανείς, γιατί οι θεατές έχουν ήδη διαλυθεί.
Με βροχές, με χιόνια, με ήλιους, το σώμα
αντέχει, το μυαλό πετάει. Άλλοτε ξεχνάει
- άλλοτε θυμάται.

Σε μια στάση για να δει
το φεγγάρι, συνέχεια σκέπτεται: το βιολέ
απόβραδο, τα χάδια και τις υποσχέσεις.
Και τρέχει, τρέχει, ενώ οι άλλοι συναθλητές του
έχουν τερματίσει και σάρωσαν βραβεία
και ιαχές. Αυτός μόνος τον κύκλο
του χρόνου τρέχει. Χρόνος σε ευθεία
ή τεθλασμένη ή σπείρα.
Δεν κοιτάζει πίσω το ποίημα,
γιατί τον ακολουθούν μύγες, ακρίδες
και μολυσμένος α…

Άτιτλο ο τίτλος μου

Image
τη δύναμη δεν βρίσκω να
σε καλωσορίσω στο  καύκαλο τού  πεθαμένου τούτου κόσμου
-το ίδιο σκληρός και άκαμπτος με  το οστό του που  για τα δόντια δεν είναι κανενός  σκουληκιού κανενός μυρμηγκιού 
                                  κανενός θανάτου

και  -πες μου-  πώς εγώ να  σε φέρω κοντά του!





ν.S