Posts

Showing posts from 2015

Τα λυπημένα Χριστούγεννα των ποιητών ~Μίλτος Σαχτούρης

Image
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ
ΤΑ ΛΥΠΗΜΕΝΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΩΝ ΠΟΙΗΤΩΝ στην Ελένη Θ. Κωνσταντινίδη Είναι τα λυπημένα Χριστούγεννα 1987
είναι τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987
ναι, τα χαρούμενα Χριστούγεννα 1987!
σκέπτομαι τόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα…
Α! ναι είναι πάρα πολλά.
Πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Διονύσιος Σολωμός
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Νίκος Εγγονόπουλος
πόσα δυστυχισμένα Χριστούγεννα πέρασε
ο Μπουζιάνης

Αποχαιρετισμός

Image
είμαι πιωμένη μάλλον απόψε
αλλιώς
πώς γίνεται ν' ακούω 
την απέθαντη κούκλα ραπτικής 
ένα ποτήρι κόκκινο κρασί να μου ζητάει
μαζί και το μπουκάλι
κι ένα τσιγάρο άφιλτρο
ο τοίχος βρώμικος
ένα πελώριο γράφεισ'αγαπώ
λίγο προτού τα φώτα
απ' τα μπουρδέλα της λεωφόρου
και τα μπαρ
-με μιαν αχτίδα αστραπή 
μέσ' απ' το τζάμι-
τ' αφανίσουν
κι εκεί 
στο στρώμα πλάι μου 
το πορτατίφ
σκελετός 
την κάμαρά μου 
με λιβάνι άνευ ελέους
θυμιατίζει
άστε με μωρέ 
στην ησυχία μου

Ισοβίτες

Image
αλυσοδεμένοι από το θεό αλυσοδεμένοι από τους ανθρώπους αλυσοδεμένοι από τη ζωή αλυσοδεμένοι από το θάνατο
εμείς τα γήινα όντα εμείς οι ισοβίτες οι γήινοι

υγ. για τα εξωγήινα δεν τυγχάνει να ξέρω ίσως πιο τυχερά να 'ναι ίσως πάλι πιο άτυχα αν βέβαια υπάρχουν





ν.

Νέα καρδιά ~Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Image
FEDERICO GARCÍA LORCA

ΝΕΑ ΚΑΡΔΙΑ
Γυμνώθηκε η καρδιά μου σαν το φίδι
που το πουκάμισό του πιά δεν θέλει·
στα δάχτυλά μου τη θωρώ να ενδίδει
κυλώντας με πληγές, αλλά και μέλι.
Μα πού ’ναι τώρα οι σκέψεις που φωλιάζαν
μες στις πτυχές σου; Πού ’ν’ το ωραίο τους κόρο;
Πού πήγανε τα ρόδα που ευωδιάζαν
τον Ιησού, μα και τον Εωσφόρο;
Φτωχό στρατσόχαρτο, που ’χεις σβησμένη
τη φλόγα στο φανταστικό μου αστέρι!
Περγαμηνή μου γκρίζα! – πονεμένη
απ’ όσους έρωτες έχω υποφέρει…
Σ’ εσένα βλέπω τα έμβρυα της γνώσης,
τις μούμιες από σκελετούς και στίχους,
παλιάς αγνοίας μου τις επιδόσεις
και μυστικών ρομαντικών τους ήχους.
Σε τοίχο πάνω λέω να σε αναρτήσω
μες στο αισθηματικό μου το μουσείο,
στου πόνου μου το κρίνο νά ’σαι το ίσο,
που θα κοιμάται σκοτεινό και κρύο.
Ή πάνω από τα πεύκα να σε βάλω
–βιβλίο, να μιλάς για το μαράζι–
τις τρίλιες να διδάσκεις και τον σάλο
που προκαλούν τ’ αηδόνια, σαν χαράζει;…

Ιούνιος 1918, Γρανάδα


Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Δημήτρης Γ. Παπαστεργίου, Τέσσερα Ποιήματα

Image
ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΑΠΑΣΤΕΡΓΙΟΥ

Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

Ι. Αναδυομένη;
Πήρε δυο κύματα και τα ’κανε μπλουτζίν Ένα κομμάτι φουρτούνας το έκανε φουλάρι Με τα ρετάλια στόλισε τα νύχια Κρόσσια θυέλλης πάνω της να μοιάζει αμαζόνα
Μόλις τη συνάντησα πώς να μην θαυμάσω: Απόψε εξοπλίστηκες όλη την ομορφιά


ΙΙ. Γήινη
Ήλιος δε βγήκε σήμερα Με την ύπαρξη της ασχολούμαι εγώ:
Φωτίζοντας μονοπάτια της Ιριδίζοντας τα ρυάκια της Σιγά σιγά της ζεσταίνω τον κόρφο Ανοίγω τα λουλούδια της
Έπαθλό μου το χαμόγελό της Ανάφλεξη


ΙΙΙ. Η βόλτα της φωτιάς
Συνάντηση σε μαυροκόκκινη σκακιέρα Κινούμαι στα μαύρα κάρβουνα Και με προσοχή Στα πυρακτωμένα είμαι αμάθητος Μαύρα έχει τα μαλλιά Πύρινα τα χείλη της Κάποια στιγμή μού λένε:
«Μη φοβάσαι Δικά μας τα κάρβουνα φλόγα μου Δικό μας ό,τι καίγεται

Το ποίημα

το ποίημα γράφεται στους τοίχους

των φυλακών
των νοσοκομείων
των ψυχιατρείων των νεκροτομείων

των βομβαρδισμένων πόλεων των διεφθαρμένων πόλεων των απρόσωπων και  των παρατημένων
το ποίημα δεν γράφεται στους κήπους της Εδέμ
στους κήπους της Εδέμ μονάχα ευωδιάζει




ν.

Πατρίδα ~Ουαρσάν Σάιρ

Image
WARSAN SHIRE



ΠΑΤΡΙΔΑ


Κανένας δεν αφήνει την πατρίδα του, εκτός αν πατρίδα είναι το στόμα ενός καρχαρία τρέχεις προς τα σύνορα μόνο όταν βλέπεις ολόκληρη την πόλη να τρέχει κι εκείνη

οι γείτονές σου τρέχουν πιο γρήγορα από σένα με την ανάσα ματωμένη στο λαιμό τους το αγόρι που ήταν συμμαθητής σου που σε φιλούσε μεθυστικά πίσω από το παλιό εργοστάσιο τσίγκου κρατά ένα όπλο μεγαλύτερο από το σώμα του αφήνεις την πατρίδα μόνο όταν η πατρίδα δε σε αφήνει να μείνεις.

κανένας δεν αφήνει την πατρίδα εκτός αν η πατρίδα σε κυνηγά φωτιά κάτω απ΄ τα πόδια σου ζεστό αίμα στην κοιλιά σου δεν είναι κάτι που φαντάστηκες ποτέ ότι θα έκανες μέχρι που η λεπίδα χαράζει απειλές στο λαιμό σου και ακόμα και τότε ψέλνεις τον εθνικό ύμνο ανάμεσα στα δόντια σου και σκίζεις το διαβατήριό σου σε τουαλέτες αεροδρομίων κλαίγοντας καθώς κάθε μπουκιά χαρτιού δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν πρόκειται να γυρίσεις.

πρέπει να καταλάβεις ότι κανένας δε βάζει τα παιδιά του σε μια βάρκα εκτός αν το νερό είναι πιο ασφαλές από την ξηρά κανένας δεν καίει τις…

Φευ!

Image
είν' δέντρα αναρίθμητα ανάμεσα στα πόδια μου
κορμοί βουτηγμένοι στο αίμα
λεπίδες τα φύλλα τους
τα κλαριά τους μαχαίρια
σκίουροι μικροί και μεγάλοι τα σκαρφαλώνουνε 
και κόκκινοι βάφονται 
μα δεν φτύνουν αίμα
κι εκεί ψηλά, ένα σμήνος κορακιών
σαν F16 του εχθρού 
γύρες φέρνει
πάνω απ’ τα πόδια μου
πάνω απ΄ τους κορμούς
κι απ' τα δέντρα
σκιαζόσουν τα νερά -τις θάλασσες, τις λίμνες, τα ποτάμια
μη σου πνιγώ σκιαζόσουν με τις τσέπες μου κοτρώνες γεμάτες
η ψυχή να καταπιεί όλη τη θάλασσα
να σφαλίσουν τα μάτια
μα ψυχή, τα παραθύρια άνοιξε,
στην κάμαρα να μπουν τα ζιζάνια της καρδιάς μου
να 'χω λόγο που σα ζιζάνιο κι εγώ ζω 
μες στα λιβάδια τ' ουρανού 
και του κόσμου
κι εσύ 
να φύγεις, με πνίγεις 
ρόδο αμάραντο
εγώ δεν σ' αποζήτησα ποτές μου

ω μοναξιά, πώς τα τρως έτσι εσύ 
τα παιδιά σου
αργά και σταθερά
υπόκωφη η δαγκωματιά σου
κι εσύ 
να φύγεις, με πνίγεις
ρόδο αμάραντο
εγώ να μαραθώ πριν την ώρα μου θέλω