Posts

Showing posts from October, 2014

Οι λέξεις ~Οκτάβιο Παζ

Image
OCTAVIO PAZ

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
Άλλαξέ τους την πίστη άρπαξ’ τες απ’ την ουρά (κι ας στριγκλίζουν οι πουτάνες) μαστίγωσέ τες, βάλ’ τους ζάχαρη στο στόμα στις αχαλίνωτες φούσκωσέ τες σαν μπαλόνια, τρύπησέ τες, ρούφηξέ τους αίμα και μεδούλι, ξέρανέ τες (ευνούχισέ τες) ποδοπάτησέ τες, πετεινέ δανδή, στρίψ’ τους το λαρύγγι, μάγειρα, ξεπουπούλιασέ τες ξεκοίλιασέ τες, ταύρε, βόδι, σύρε τες στο χώμα, κάνε τες, ποιητή, κάνε τες να καταπιούν όλες τις λέξεις.



(Οκτάβιο Παζ, Η πέτρα κι άλλα ποιήματα, Ίκαρος)

Πιάσε με...

Image
Για κει ταξιδεύω απόψε Στα νούφαρα, τους ποταμούς,  τα ιερογλυφικά και του ροδιού  τους χυμούς Εκεί, πέρα απ' τα όρη και  τ' ομιχλώδες της μόνιμα  απραγματοποίητης φυγής σου Κι αν μπορείς, έλα και πιάσε με...



ν.



Arthur H, La Beautéde l'Amour


Θαμπωμένη...

Image
Ακούγοντας το πιο κάτω τραγούδι της Ζαζ...

Θαμπωμένη  από της νύχτας  το νεκρικό φως  Θαμπωμένη  από της μέρας  το νεκρικό σκότος  Θα αγαπήσεις τη ζωή  επιτέλους  ή θα συνεχίσεις  να την κοιτάς  να περνά  και να χάνεται πέρα στον ανύπαρκτο ορίζοντα;  Τι έμεινε από τη νύχτα  Οι στάχτες μου το πρωί... 


ν.




Χωρίς Θεό ~Νίκος Κυριακίδης

Image
ΝΙΚΟΣ ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ

ΧΩΡΙΣ ΘΕΟ
Ένα χαμόγελο  ντροπαλό χάσκει και δεν εμφανίζεται. Δίπλα ξύνουνε μάρμαρα, κάποιο άγαλμα θα γεννιέται. "Αγαπήσαμε εμείς. Άσχετους, σχετικούς, κυρίως ερήμην’". Έμεναν τα χέρια που σφίγγουν : Τον εαυτό τους, κάποια αδέρφια τους και σώθηκε η "επαφή"  στα λεξικά. Σκέφτομαι πως συνήθως γράφουμε βλακείες. Παίζουμε με τις λέξεις, πλάθουμε εικόνες ενώ προϋπάρχουν. Φοβόμαστε τα πράγματα ελπίζοντας στον απόντα εαυτό μας. Κι αν το άγαλμα είναι κάποιου θαρραλέου; Κι αν το χαμόγελο φωτίσει τη μασκαράτα ; Θα έρθει μια λούτρινη γυναίκα –υποθέτω τότε- θα κάτσει αναπαυτικά στον καναπέ μας κι όλα θα τα κοιτάζει. Έτσι που να μην αισθανόμαστε τίποτε, απ΄το τίποτε στο τίποτε.

'Αντίο Λου μου'... έγραφε ο Απολλιναίρ...

Image
"[...] Aντίο Λου μου... τα δάκρυα μου κυλούν… δε θα σε ξαναδώ ποτέ… ανάμεσα σε μας τους δυο… Λου μου… υψώνεται η σκιά…
Και καμιά φορά να θυμάσαι τον καιρό που μ΄ αγαπούσες" [...]




~Από το "Eρωτικό Ποίημα – Επιστολή στην Louise de Coligny-Chatillon" του Γκιγιώμ Απολλιναίρ, σε μετάφραση Κώστα Ριτσώνη.

Τάδε έφη Γιώργος Χειμωνάς

Image

Αγριόχηνες ~Μαίρη Όλιβερ

Image
MARY OLIVER

ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ
Δεν χρειάζεται να είσαι καλός. Δεν χρειάζεται να διανύεις γονυπετής εκατό μίλια μες στην έρημο, μετανοώντας. Το μόνο που χρειάζεται είναι ν΄ αφήσεις το τρυφερό ζώοτου κορμιού σου να αγαπά ό,τι αγαπά. Πες μου για την απόγνωση, τη δική σου, και θα σου πω για τη δική μου. Εν τω μεταξύ ο κόσμος προχωρεί. Εν τω μεταξύ ο ήλιος και τα διάφανα βότσαλα της βροχής διασχίζουν τα τοπία, πάνω απ΄ τα λιβάδια και τα βαθύρριζα δέντρα, τα όρη και τα ποτάμια. Εν τω μεταξύ οι αγριόχηνες, ψηλά στον καθαρό καταγάλανο αιθέρα, τραβούν και πάλι για το σπίτι. Όποιος και να ΄σαι, όση και να ΄ναι η μοναξιά σου, ο κόσμος προσφέρει εαυτόν στην φαντασία σου, σαν τις αγριόχηνες σε καλεί, σκληρός και συναρπαστικός-
τη θέση σου αναγγέλλοντας ξανά και ξανά στην οικογένεια των πραγμάτων.





Επίμετρο:
Η Μαίρη Όλιβερ είναι Αμερικανίδα ποιήτρια, γεννημένη το 1935 στο Κλήβελαντ του Οχάιο. Έχει βραβευτεί μεταξύ άλλων με το National Book Award και το Pulitzer Prize. Ξεκίνησε να γράφει ποίηση σε ηλικία δεκατεσσάρων ετών και ε…