Posts

Showing posts from July, 2014

Σαν σήμερα γεννήθηκε εν έτει 1919...

Image
ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ

Η ΠΗΓΗ
Φεγγάρι πεθαμένο μου γιὰ ξαναβγὲς καὶ πάλι θέλω νὰ δῶ τὸ αἷμα σου δὲν ἔκαιγες λυχνάρι φώτιζες τὸ φοβισμένο πρόσωπο θέλω νὰ δῶ τὸ φοβισμένο πρόσωπο τώρα πάλι καὶ πάλι τότε ὅλο τὸ σῶμα μου ἦταν μιὰ πληγὴ φεγγάρι μιὰ πηγὴ καὶ φώτιζε τῆς νύχτας τὸ σκοτάδι
Φεγγάρι πεθαμένο μου θέλω νὰ δῶ τὸ αἷμα σου τώρα πάλι καὶ πάλι



Από τη συλλογή "Όταν σας μιλώ".

Φτερά μου τσακισμένα...

Image
"Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά,  παρά νά ’χει  και να του τα ματώνουν".  ~Μενέλαος Λουντέμης


Γράμμα στον νεότερο εαυτό μου ~Μάγια Αγγέλου

Image
Το 1945, μερικές εβδομάδες μετά την αποφοίτησή της από το λύκειο και δίχως την ποθητή στήριξη του πατέρα του παιδιού της, η 17χρονη τότε Μάγια Αγγέλου φέρνει στον κόσμο τον έναν και μοναδικό της γιο. Δυο μήνες αργότερα, διψώντας για ανεξαρτησία, εγκαταλείπει το σπίτι της μητέρας της, βρίσκει τον δικό της χώρο και αρχινά να μεγαλώνει μόνη το παιδί της.

Πριν από οκτώ χρόνια, έγραψε και δημοσίευσε την ακόλουθη, συμβουλευτικού χαρακτήρα, επιστολή στον νεότερο εαυτό της.


MAYA ANGELOU

ΓΡΑΜΜΑ ΣΤΟΝ ΝΕΟΤΕΡΟ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ

Αγαπημένη μου Μαργαρίτα,
Δεν βλέπεις την ώρα να πάρεις τη ζωή στα χέρια σου. Δεν θες κανέναν να σου λέει τι ώρα θα πρέπει να γυρίσεις το βράδυ ή πώς να μεγαλώσεις το παιδί σου. Θ’ αφήσεις το μεγάλο και άνετο σπίτι της μητέρας σου, και ‘κείνη δεν πρόκειται να σ' εμποδίσει, γιατί σε ξέρει πολύ καλά, για να τολμήσει κάτι τέτοιο.
Άκου, όμως, τι έχει να σου πει:
Σαν βγεις από την πόρτα μου, μην επιτρέψεις σε κανέναν να σ’ αναθρέψει -έχεις ήδη ανατραφεί.
Ξέρεις τι είναι σωστό και τι λάθος…

Full moon verse (Εγώ δεν ονομάζομαι ποίημα)

Image
Όλοι γράφουν ποιήματα. 
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο,
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Το χαζεύω τόσο που περιδιαβαίνω τη γη ολάκερη
στα σπλάχνα του
-ηπείρους, ουρανούς και θάλασσες
μοίρες, ψυχές μα και ζωές·

εκτός απ' τη δική μου.

Αυτή πάνε χρόνια που εκτροχιάστηκε, πέφτοντας με τα μούτρα
πάνω στην χτιστή πέτρινη είσοδο του τούνελ.
Δεν πρόλαβα να δω το φως στην άκρη του.
Μόνο πού 'ρθε και κάθησε ένα κατάμαυρο πουλί
πάνω στην κεφαλή μου.

Θρονιασμένο εκεί -έκτοτε.
Έχω την αίσθηση
πως τούτη την ώρα που εγώ κάθομαι και φεγγαροχαζεύω,
το φεγγάρι επιμελώς με αγνοεί.
Απλώς συνομιλεί με το πουλί επάνω στο κεφάλι μου.
Νομίζω, μάλιστα, πως του ζητά να ανταλλάξουν χρώμα.

Όλοι γράφουν ποιήματα.
Μονάχα εγώ έμεινα να κοιτάω το φεγγάρι
-εκείνο ολόγιομο
εγώ στεγνή από λέξεις, σκέψεις, συναισθήματα.

Μα πώς να γράψω ποίημα δίχως ζωή;
Χωρίς ζωή,
μοναχά να κοιτάς το φεγγάρι σε παίρνει.
Άντε και να βολτάρεις στη γη μέσα απ' τα σπλάχνα του.
Εκεί δεν υπάρχουν αποστάσεις ούτε στάσεις…

Nobel Prize Winner Nadine Gordimer has passed away...

Image
Nadine Gordimer (November 20, 1923 - July 14, 2014)






About Nadine Gordimer:http://en.wikipedia.org/wiki/Nadine_Gordimer


Η ποίηση ~Πάμπλο Νερούδα

Image
PABLO NERUDA


Η ΠΟΙΗΣΗ

Κάποτε με πλησίασε
η ποίηση. Δεν ξέρω, δεν ξέρω,
αγνοώ από πού ’ρθε,
απ’ τον χειμώνα αν κατέβηκε
ή τάχα απ’ τα ποτάμια.
Δεν ξέρω από πού αλλά ούτε και πότε,
όχι, δεν ακούστηκαν φωνές, ούτε
λόγος υπήρξε ούτε σιωπή·
κι όμως μ’ έκραξε κάτω απ’ το δρόμο,
απ’ το σύγκλαδο πάνω της νύχτας –
μ’ έκραξε εμένα, ξαφνικά
και όλως εξ απροόπτου,
ανάμεσα σ’ άλλους πολλούς,
ανάμεσα από φλόγες σφοδρότατες·
μα μ’ έκραξε και μόνον μου
κατά την επιστροφή μου,
εκεί όπου ήταν να πάω·
την είδα που δεν είχε όψη·
πήγα κοντά και μ’ ακούμπησε.

Δεν ήξερα τί λένε
σ’ αυτές τις περιστάσεις,
το στόμα μου
ούτε γρυ δεν έβγαλε,
τα μάτια μου μέναν τυφλά,
και κάτι χτύπαγε σφοδρά μέσα στο στήθος μου,
πυρετός ή πλανημένη αιώρηση·
κι έτσι συνήθισα νά ’μαι μόνος
αφ’ ότου ανέλυσα
εκείνο το έγκαυμα,
κι έπιασα κι έγραψα
τους πρώτους μπερδεμένους μου στίχους,
άτσαλους, άμορφους, ένα τέλειο
τίποτα,
η πεντακάθαρη σοφία
ενός που δεν καταλαβαίνει τίποτα·
πλην ξάφνου είδα
ν’ ανοίγουν
και ν’ αποκαλύπτονται
οι ουρανοί,
οι πλανήτες,
γλώσσες φυτών να κυματίζ…

Χαρίζονται χαμόγελα!

Image
Πόσο αγαπάω εκείνη τη σύσπαση του μυ που ζωγραφίζει το χαμόγελο στα πρόσωπά μας! Γιατί 'κείνη την ώρα, η ψυχή δίνει μια κλωτσιά γερή στο κάρβουνο που ζεματάει και του λέει "Δεν θα με κάψεις εσύ, τ' ακούς;! Δεν θα με κάψεις! Θα καώ μοναχά από το φως και τη χαρά με τα οποία σθεναρά σου αντιστέκομαι!!! Ε, κάρβουνο, τ' ακούς;!!" 


Χαμόγελο χαρίζω, λοιπόν, σε όλους εσάς τους αγαπητούς επισκέπτες που θα τύχει να περάσετε από το φτωχικό μου, και ξέρω πως το δικό μου χαμόγελο θα ντύσει με χαμόγελο και το δικό σας προσωπάκι! 
Να ΄στε όλοι καλά και να προσέχετε! Καλό σας σαβ/κο!

ν.σ.


Γιατί...

Image
Γιατί...
''Η αγάπη αποτελείται από μία ψυχή που κατοικεί σε δυο σώματα''...

~Αριστοτέλης~