Posts

Showing posts from April, 2014

Μια πινελιά Άνοιξης, μια πινελιά κάλλους!

Image
Την αγάπη που έχω στα άνθη την έχω εκδηλώσει ξανά και ξανά... Δεν θα μπορούσα, λοιπόν, να μην μοιραστώ μαζί σας έστω και μια πινελιά από τη φετινή Άνοιξη που ήρθε κι άπλωσε την ομορφιά της και στην αυλή τη δική μου...
Πόση ομορφιά, Θε μου!... Προσπαθείς κι Εσύ με τον θαυματουργό τρόπο Σου να κρύψεις, όσο γίνεται, την ασχήμια τούτου του κόσμου...
Ιδού μερικές φωτογραφίες για όλους εσάς, με την αγάπη μου.
Σαν τ' άνθη όμορφες να 'ναι και οι ζωές σας...

ν.σ.










Photos by Nicole Si

Καλλιεργώ ένα τριαντάφυλλο λευκό ~José Martí

Image
ΧΟΣΕ ΜΑΡΤΙ

ΚΑΛΛΙΕΡΓΩ ΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΛΕΥΚΟ

Καλλιεργώ ένα τριαντάφυλλο λευκό τον Ιούλη όπως και τον Γενάρη ο φίλος ο ειλικρινής για να το πάρει που μου τείνει το χέρι του τ' αληθινό.

Και για 'κείνον τον σκληρό που μου ξεσκίζει την καρδιά με την οποία ζω, ούτε γαϊδουράγκαθα μήτε τσουκνίδες καλλιεργώ· καλλιεργώ ένα τριαντάφυλλο λευκό.






Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Ποίημα Κασσιανής Μοναχής

Image
O “Ύμνος της Κασσιανής” σε μετάφραση Γιώργου Χειμωνά

ΠΟΙΗΜΑ ΚΑΣΣΙΑΝΗΣ ΜΟΝΑΧΗΣ

(ἀφιέρωση στὸν Ὀδ. Ἐλύτη, περιοδ. Χάρτης, τ. 21-23, Νοε. 1986, σσ. 474-475)

"Κύριε
Ἐγώ ἡ γυναίκα ἡ μολυσμένη 
τῶν ἁμαρτιῶν
στά σπλάχνα μου αἰσθάνθηκα 
τήν θεότητά σου
κι ἔγινα μυροφόρος

Με ὀδυρμούς μῦρα ἀκουμπῶ 
ἐμπρός ἀπό τόν τάφο σου
Τά σπλάχνα μου ἡνύχτα τά κατέχει
Μανία ἡ ἀκολασία μου
Σκοτάδι καί θάνατος τῆς σελήνης
ὁ ἔρως μου τῆς ἁμαρτίας

Πᾶρε τὰ μάτια μου 
μαζί μέ τά δάκρυά τους ἐσύ
πού ὅρισες ἡ θάλασσα 
νά κατάγεται ἀπό τα σύννεφφα

Κλῖνε πάνω ἀπὸ τὸν στεναγμὸ
τὸν πιὸ βαθύ τῆς καρδιᾶς μου
Ἐσύ πού ἔκαμψες τούς οὐρανούς
γιά νά χωρέσει τό ἄφατο

Θέλω να φιλήσω 
τα πόδια σου τά ἀνέγγιχτα
καί νά τά προστατεύω
μέσα στίς θηλειές τῶν μαλλιῶν μου

Στό σούρουπο τοῦ παράδεισου ἡ Εὔα
τούς κρότους ἀκούει καί ταράζεται

Ανθούλα ~Διονύσιος Σολωμός

Image
ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ ΣΟΛΩΜΟΣ

ΑΝΘΟΥΛΑ

Ἀγάπησέ με, Ἀνθούλα μου, γλυκειὰ χρυσή μου ἐλπίδα 
Καθὼς κ´ ἐγὼ σ´ ἀγάπησα τὴν ὥρα ποὺ σὲ εἶδα 
Εἶχες τὰ μάτια σου γυρτᾶ ῾ς τὰ πράσινα χορτάρια, 
Κ´ ἡ λύπη σου τὰ στόλιζε μὲ δυὸ μαργαριτάρια. 
Τὴ μάνα σου θυμούμενη ἐδάκρυζες, Ἀνθούλα, 
Γιατὶ ῾ς τὸν κόσμο σ᾿ ἄφησε μονάχη κι ὀρφανούλα. 
Ἄ, ναί, φυλάξου, ἀγάπη μου, τοῦ κόσμου ἀπὸ τὴν πλάνη, 
Ὅπου μὲ λόγια δολερὰ τόσα κοράσια χάνει.  Ποῦ πᾶς μονάχη κι ἔρημη, ἀθώα περιστερούλα;  Βρόχια πολλά σου σταίνουνε· ἔλα μαζί μου, Ἀνθούλα.



Μόνος με όλους ~Τσαρλς Μπουκόβσκι

Image
CHARLES BUKOWSKI


ΜΟΝΟΣ ΜΕ ΟΛΟΥΣ

η σάρκα καλύπτει τα κόκκαλα και βάζουν κι ένα μυαλό εκεί μέσα ενίοτε και μια ψυχή, κι οι γυναίκες σπάνε βάζα στους τοίχους κι οι άντρες 
μπεκρουλιάζουν και κανείς δεν βρίσκει τον
άνθρωπό του μα συνεχίζουν να ψάχνουν τα κορμιά τους σέρνοντας 
από κρεβάτι σε κρεβάτι. σάρκα καλύπτει 
τα κόκκαλα κι η 
σάρκα αναζητεί  κάτι παραπάνω από 
σάρκα.

δεν υπάρχει ελπίδα 
καμία: είμαστε όλοι παγιδευμένοι 
από την ίδια μοναχική 
μοίρα.
κανείς δεν βρίσκει
τον άνθρωπό του.

οι χωματερές γεμίζουν οι μάντρες γεμίζουν τα τρελλάδικα γεμίζουν τα νοσοκομεία γεμίζουν τα νεκροταφεία γεμίζουν
άλλο δεν γεμίζει
τίποτα.