Posts

Showing posts from 2014

Oh Lord, won't you tell me

Image
 "Οκτάνα θα πη η εντελέχεια εκείνη, που αυτό που είναι αδύνατον να γίνη αμέσως το κάνει εν τέλει δυνατόν, ακόμη και την χίμαιραν, ακόμη και την ουτοπίαν, ίσως μια μέρα και την αθανασίαν του σώματος και όχι μονάχα της ψυχής". ~Ανδρέας Εμπειρίκος
i)

Στο καφέ Οκτάνα

με τ' αχνιστού καφέ το ηδονικό
με τη χρυσήτου πρωινού αχτίδα 
και τη γαλήνη
-που η απουσία κοσμοσυρροής
απλόχερα δωρούται

παίζω κορώνα γράμματα τις λέξεις
λέξη γουλιά
γουλιά λέξη
να η γουλιά
να και η λέξη 

μα πώς να αντέξει

Άγιος, άγιος, άγιος, Κύριος Σαββαώθ  πλήρης ο ουρανός και η γη της δόξης Σου  ωσαννά εν τοις υψίστοις 


Άγγελοι όσοι κι αν Σε υμνήσουν
άνθρωποι όσοικι αν Σε τιμήσουν
δαίμονες όσοικι αν Σε υβρίσουν

ω Κύριε, πες μου
η λέξη
πώς να αντέξει

το βάρος του κόσμου

ii)

Απέναντί μου
πίσω απ' τη σχεδόν αόρατη τζαμαρία
η αγορά 

με το αρνί και το κατσίκι
τα φρούτα και τα ζαρζαβατικά
τα όπλα τα ψάρια το μαλλί της γριάς 
τα είδη προικός τα βρακιά τα κατσαρολικά
τα χάπια τα ποτά τα μήλα τα σάπια 
κάτω-κάτω απ΄την μουράτη την πραμάτια 

Βραδινοί θάνατοι ~Μήτσος Παπανικολάου

Image
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΒΡΑΔΙΝΟΙ ΘΑΝΑΤΟΙ
Νά κι ο χειμώνας πού ’χει φτάσει και σκοτεινιάζει πριν βραδιάσει,
και σκοτεινιάζει μες στην πόλη,
στη φύση και στη ζήση μου όλη…
Νά και το βράδυ πού ’χει πέσει
και κόβει τη ζωή στη μέση,
και κόβει τη ζωή στα δύο
με το βοριά και με το κρύο.
Νά κι η καρδιά μου που στο τζάκι
θ’ αράξει σαν το καραβάκι,
που από ταξίδια ωραία φτάνει
και ναυαγεί μες στο λιμάνι.
*
Ναυαγισμένοι πλάι στο τζάκι
με την καρδιά μας καραβάκι,
πώς θα μπορέσουμ’ εμείς τώρα,
με το βοριά και με τη μπόρα,
να ξαναρχίσουμε τα ίδια
των αναμνήσεων τα ταξίδια;…


Δημοσιεύτηκε το 1925 στο λογοτ. περιοδικό "Μπουκέτο".

Πηγή:http://sarantakos.wordpress.com/2014/01/05/mitso/

Gothic στίχοι

Image
Morituri te salutamus 

Λογύδρια άνευ ουσίας σε δωμάτια συνουσίας χαλιέται κατ’ ουσίαν ο καιρός κι όσο χαλιέται ο καιρός, άλλο τόσο χτίζει 
μοναξιές
να ΄χει να τροφοδοτεί με ερωμένες κι εραστές
το κολλητάρι του τον 
θάνατο
Τυχερές τούτες οι μοναξιές, καθώς 
μονάχ' αυτές  αυτές μονάχα την αιώνια αγάπη θα ζήσουν και τον  ατέρμονο έρωτα
και, δη, μες σ' έναν κόσμο  παντελώς απόντα απ' το χάος και  τόσο ουσιαστικώς ανύπαρκτο
Τούτ' η αγάπη  τούτος ο έρωτας  δεν λήγει με τον θάνατο
μα με τον θάνατο αρχίζει...

Κι εδώ: http://psichisekfrasi.blogspot.com/2013/09/blog-post_22.html

Των ματιών σου το φως

Image
Να ξεκάμω να ξεκάμω θέλω των ματιών σου το φως Και μην φωνάζεις, μάτια μου Μάτια μου, μην φωνάζεις Είναι που κάθε που με κοιτάζεις κάθε που σε κοιτάζω κάθε που σ’ ένα σύνολο τα μάτια μας  κουρνιάζουν -σαν μώρα πουλιά στην ίδια τη φωλιά- εγώ ο φτωχός χάνω το φως· τυφλώνομαι, καρδιά μου απ΄ των ματιών σου το φως
Για τούτο επιμένω των ματιών σου το φως να θέλω να ξεκάμω

Βλέπεις, διόλου δεν θέλω να 'ναι τυφλός ο έρωτάς μας...






André Gide, Quotes & Aphorisms

Image
Αντρέ Ζιντ (1869-1951), Γάλλος συγγραφέας, Νόμπελ Λογοτεχνίας 1947
**********

- Ανάμεσα στους καλλιτέχνες και λογοτέχνες της Ελλάδας δεν υπήρξε κανένας Λακεδαιμόνιος, ίσως επειδή στη Σπάρτη έριχναν τα καχεκτικά παιδιά στον Καιάδα.
- Αμαρτία είναι ό,τι σκοτεινιάζει την ψυχή.
- Στην κόλαση δεν υπάρχει άλλη τιμωρία από το να αρχίζεις ξανά και ξανά αυτά που άφησες μισοτελειωμένα στη ζωή σου.
- Όλα όσα πρέπει να ειπωθούν έχουν ήδη ειπωθεί, αλλά μιας και κανένας δεν ακούει, πρέπει να γυρίζουμε συνεχώς πίσω και να τα λέμε όλα ξανά από την αρχή.
-Τίποτε δεν εμποδίζει την ευτυχία όσο η ανάμνηση της ευτυχίας.
- Ο φόβος μη γελοιοποιηθείς δημιουργεί τη χειρότερη δειλία.
- Τόλμησε να γίνεις αυτό που είσαι στο βάθος. Μην αφήνεις τίποτε στη μέση. Υπάρχουν απίστευτες δυνατότητες μέσα σε κάθε ον. Πείσε τον εαυτό σου για τη δύναμή σου και για τη νιότη σου. Προσπάθησε να λες συνεχώς στον εαυτό σου «δεν έχεις παρά μόνον εμένα».
- Η σοφία δεν βρίσκεται στη λογική, αλλά στην αγάπη.
- It is better to be hated for wha…

Πεντελικό

Image
"Μάρμαρο πάρε και  λάξευσέ μου τη ζωή!"  πρόσταξ΄ ο Θεός τον Φειδία του Χαρμίδη ορμώμενο εξ Αθηνών. Και ο Φειδίας φιλοτεχνώντας έδωσε στη ζωή μορφή 
γοργόνας
δίχως πνευμόνια

μ' ευχή και κατάρα
τραγούδι πλάνο
το κάλλος λάγνο
ουρά λεπίδι
εύθρυπτη ύλη
φιλί μέλι κι αψέντι

αλλά το μάρμαρο 

πεντελικό.




ν.

Επ' ευκαιρία των γενεθλίων του, κάτι για την αγάπη...

Image
Κάρλος Φουέντες  (11 Νοεμβρίου 1928 - 15 Μαίου 2012)




Δεν μπορούμε να συλλάβουμε την οριοθέτηση του έρωτα. Συγχρόνως οι εραστές ξέρουν (ακόμα και όταν τυφλώνονται από το πάθος) πως ο έρωτάς τους θα έχει όρια -αν όχι στη ζωή, τότε σίγουρα στο θάνατο που είναι, σύμφωνα με τον Μπατάιγ, η αυτοκρατορία του πραγματικού έρωτα: "Η συνέχεια του πλέον έντονου έρωτα στη θανάσιμη απουσία της λατρευτής ύπαρξης". Η Κάθι και ο Χίθκλιφ στα Ανεμοδαρμένα Ύψη. Ο Πέδρο Πάραμο και η Σουσάνα Σαν Χουάν στο μυθιστόρημα του Ρούλφο. Αλλά στην ίδια τη ζωή μάς ικανοποιεί πλήρως ο πλέον απόλυτος και μεστός έρωτας; Δεν είναι αλήθεια πως πάντα θέλουμε κάτι παραπάνω; Αν είμαστε άπειροι, θα είμαστε Θεός, λέει ο ποιητής. Αλλά θέλουμε τουλάχιστον να αγαπάμε επ΄ άπειρον. Είναι το δικό μας πιθανό πλησίασμα στο ιερό. Είναι η δική μας ματιά στο Αντίο και η δική μας ματιά στο Θείο.


Κάρλος Φουέντες, Σε Αυτά Πιστεύω (Αυτοβιογραφικά Σημειώματα),  εκδόσεις Καστανιώτη, 2004 -απόσπασμα.

Αυτό είναι η βροχή...

Image
Το νερό που καθαρίζει 
τον ξάφνου βουλωμένο 
μου οισοφάγο
Η ποίηση που μου 
αδειάζει το μυαλό
απ΄ τις λερναίες ύδρες
Το τικ τακ της καρδιάς σου
-καθώς στο στέρνο σου
ακουμπάω το κεφάλι- που μου ευφραίνει την καρδία Το βλέμμα σου που διώχνει τη θολούρα απ΄ το δικό μου Το σκάρτο της αφεντιάς σου που μου λασπώνει τ΄ όνειρο
Αυτό είναι η βροχή…





{σκέψεις θωρώντας την να πέφτει}
νσ.

Άτιτλο

Image
Το φιλί σου
Σα θεία κοινωνία
Θα μεταλάβω.
Μ' αν είν' Ιούδα φιλί
Με τη μετάληψη
Βαμπίρ θα γίνω
Να σου ρουφήξω Το αίμα.






ν.

Οι λέξεις ~Οκτάβιο Παζ

Image
OCTAVIO PAZ

ΟΙ ΛΕΞΕΙΣ
Άλλαξέ τους την πίστη άρπαξ’ τες απ’ την ουρά (κι ας στριγκλίζουν οι πουτάνες) μαστίγωσέ τες, βάλ’ τους ζάχαρη στο στόμα στις αχαλίνωτες φούσκωσέ τες σαν μπαλόνια, τρύπησέ τες, ρούφηξέ τους αίμα και μεδούλι, ξέρανέ τες (ευνούχισέ τες) ποδοπάτησέ τες, πετεινέ δανδή, στρίψ’ τους το λαρύγγι, μάγειρα, ξεπουπούλιασέ τες ξεκοίλιασέ τες, ταύρε, βόδι, σύρε τες στο χώμα, κάνε τες, ποιητή, κάνε τες να καταπιούν όλες τις λέξεις.



(Οκτάβιο Παζ, Η πέτρα κι άλλα ποιήματα, Ίκαρος)