Posts

Showing posts from November, 2013

Επειδή απόψε κοιμάσαι μακριά ~Roberto Juarroz~

Image
ROBERTO JUARROZ


ΕΠΕΙΔΗ ΑΠΟΨΕ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΜΑΚΡΙΑ
Επειδή απόψε κοιμάσαι μακριά και σε κρεβάτι με ύπνο υπέρμετρο, εγώ βρίσκομαι εδώ και αγρυπνώ με τό ’να χέρι δικό μου και δικό σου το άλλο.
Εσύ θα συνεχίσεις εκεί γυμνή σαν εσένα κι εγώ θα συνεχίσω εδώ γυμνός σαν εμένα.
Το στόμα μου είναι πια πολύ μακρύ και σκέφτεται πολύ και τα μαλλιά σου είναι κοντά και τά ’χει πιάσει νύστα
Πια δεν υπάρχει χρόνος για νά ’μαστε Γυμνοί σαν ένας μας Εμείς οι δύο.




Μετάφραση: Γιώργος Κεντρωτής

Ένα λευκάνθεμο για την αγάπη πού 'μεινε στο σκοτάδι

Image
Το φιλί  που δεν δόθηκε αγώνας  που καταπνίγηκε πίσω  απ' τα αιχμάλωτα τής ειμαρμένης χείλη Το χάδι που φυλακισμένο έμεινε  μες στης παλάμης τη  γροθιά κουλουριασμένο φίδι στον κόρφο της λήθης Κι η αγκαλιά που αιωρείται ακόμα στο διάκενο από τη μια η  κατάρα τού χρόνου που  κολύμπησε -σε μανιασμένα  νερά- μέχρι τον άλλο  κόσμο και ξαναγύρισε κι από  την άλλη η απρόσκοπτη σταθερότης τού  παλμού τής αντλίας που  αγάπη αναπαράγει  Στοιχειά αστοιχείωτα ναι μεν μα  πάντα παρόντα και τα πάντα  πληρόντα μες στον λαβύρινθο τού  υποσυνείδητου μες στα  ξεχασμένα τρίσβαθα της ψυχής Το γλυκόπικρο δάκρυσμα στην  πικραμιγδαλένια κόχη τού  ματιού το κραυγαλέο άλγος των  ψυχών για μιαν αγάπη που  στα σπλάχνα τους γεννήθηκε μα  δεν ετέχθη ποτέ...



ν.σ.

Λουλούδια καταγής ~Τέλλος Άγρας

Image
ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΚΑΤΑΓΗΣ
Ἦταν στὶς δόξες τῶν περιβολιῶν κι ἡ ὥρα τῶν ταξιδιάρικων πουλιῶν,
κι οἱ ἄξαφνες οἱ ἀνάσες, οἱ μισές,
ποὺ εὐκολοκατελοῦν τὶς φυλλωσιές.

Στὸ ἄφραχτο χαμοκάλυβο μπροστά,
λουλούδια ἐσυγκομίζαν σωριατά,
λουλούδια σωρευτά, λογῆς-λογῆς,
χυμένα ἀπὸ πανέρια κατὰ γῆς.
Μὲ τὰ μάτια τὰ φίλησα, πολύ...
Ψυχὴ σιμά μου. Μόνο στὴν αὐλὴ
περιδιάβαζε ἀργὴ περπατησιὰ
καὶ τὴν τύλιγε ἡ ἄκρα μοναξιά.

Κι ἔτσι ἤθελα ἡ θωριά τους μοναχὴ
ν᾿ ἀφήσω νὰ μοῦ πιεῖ ἀπ᾿ τὴν ψυχή...
Μὰ οἱ μνῆμες ἀναζήσανε σ᾿ αὐτὰ
τὰ λουλούδια τὰ χρωματιστά...
Ἔγνοιες, ἀδημονίες, μεταγνωμοί,
μελίσσι ὅλα προστρέξαν στὴ στιγμή,
σὰ νἆταν μαγεμένα ἀπ᾿ τὸν Καιρό,
καθόταν στὰ λουλούδια, ἕνα σωρό.
Τοῦ περβολιοῦ τὸ κέντημα σπαρτὸ
πίκρα καὶ συννεφιὰ ἔγινε μεστό,
κι ἔγιναν τὰ κοτσάνια του σκληρὲς
μύτες, καρφιά, πληγὲς αἱματηρές.
Ἀναποδογυρίστηκε ἡ χαρὰ
βγῆκε ἡ θλίψη, ἀκόμα μιὰ φορά.
Κι ἐστάθηκαν, μακρότατη γραμμή,
θλιμμένα ρόδα διάφανοι καημοί.
Μὰ ἂς εἶναι, ὅταν, στὸν κάμπο τὸ βαθύ,
βουρκώσει ἀστραποβρόχι καὶ χυθεῖ,
κι ὅταν οἱ ἀνέμοι κλάψουνε γοερά,
π…

Μια Λύπη ~Μήτσος Παπανικολάου

Image
ΜΗΤΣΟΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ

ΜΙΑ ΛΥΠΗ
Είναι βαριά, πολύ βαριά, σα σύγνεφο η λύπη,
Σύγνεφο χινοπωρινό που βρίσκει αραξοβόλι,
Πάνω απ’ το ήσυχο χωριό κι απ΄ την πολύβουη πόλη
Με μια βροχούλα σιγανή να πει το καρδιοχτύπι.
Να ποτιστεί απ΄ το δάκρυ του και το έρμο περιβόλι,
Τα παραθύρια να χτυπά κι από το τζάμι οι χτύποι
Να φέρνουν μες στην κάμαρη τη μνήμη αυτού που λείπει
Κι έτσι η μια λύπη να σκορπά, και να τη νιώθουν όλοι.
Και πάει σ’ όλα τα πρόσωπα και στέκεται σαν άχνα,
Και τα ματάκια υγραίνουνε και νιώθουνε τα σπλάχνα
Τον πόνο τον γλυκόπικρο που φέρνει εκείνη η λύπη.
Κι είναι τα πάντα πένθιμα, τα πάντα λυπημένα
Στο καρδιοχτύπι που σκορπά η λύπη αυτού που λείπει
Κι είν’ όλα γνώριμα και κλαίν' τη λύπη και εμένα.


Σαν σήμερα, 23 χρόνια πριν, τον κέρδισε η Ποίηση των Ουρανών...

Image
ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ


ΓΥΜΝΟ ΣΩΜΑ

Ι.

Εἶπε:
ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.

Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.



Ἀθήνα 24.9.80


«Τὰ Ἐρωτικά», 1981

Κι εγώ σαν άνθρωπος αμαρτωλός...

Image
Υπάρχουνε στιγμές  που μέχρι και τον Θεό  -έχω το θράσος να-  μισώ...

Το μοιρολόι της σκλαβιάς

Image
Κλουβιά, κλουβιά...
Παντού κλουβιά... Και τα πουλιά, σαν λούλουδα δίχως νερό, μαραίνονται εντός τους... Κι αν κάποτε τ' ακούς που κελαηδούν, το κελάηδημά τους τραγούδι δεν είναι χαράς· τραγούδι είναι 
πόνου...




ν.σ.

A small tribute to Albert Camus

Image
Thursday, 7th of November 2013: On this day, the eminent French Nobel Prize winning author, journalist and philosopher ALBERT CAMUS (07.11.1913 - 04.01.1960) would have been 100 years old. 

Here's a small collection of his quotes, as a humble tribute to him and his oeuvre:
“An intellectual? Yes. And never deny it. An intellectual is someone whose mind watches itself. I like this, because I am happy to be both halves, the watcher and the watched. "Can they be brought together?" This is a practical question. We must get down to it. "I despise intelligence" really means: "I cannot bear my doubts.''”
“I may not have been sure about what really did interest me, but I was absolutely sure about what didn't.” -from The Stranger
“Blessed are the hearts that can bend; they shall never be broken.” 
“At the heart of all beauty lies something inhuman.” 
“Do not wait for the last judgment. It comes every day.” 
“When the soul suffers too much, it develops a tas…

Φθινόπωρο ~Άμυ Λόουελ

Image
AMY LOWELL

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Όλη τη μέρα κοίταγα τα πορφυρά τα φύλλα  Καθώς το κλήμα άφηναν κι έπεφταν στο νερό. Και τώρα φεγγαρόλουστα να πέφτουν συνεχίζουν Μα κάθε φύλλο απόψε γαρνιρισμένο είναι με κρόσσι αργυρό...





Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

[ Το ποίημα δημοσιεύτηκε στο ηλ. λογοτεχνικό περιοδικό ΘΡΑΚΑ: http://thraka-magazine.blogspot.gr/2013/11/amy-lowell-2.html ] 

*************************
ΑUTUMN
All day I have watched the purple vine leaves Fall into the water. And now in the moonlight they still fall, But each leaf is fringed with silver.




[ Σημείωση: Το ποίημα αυτό πρωτοδημοσιεύτηκε το 1919 στο τεύχος Σεπτεμβρίου του αμερικάνικoυ  λογοτεχνικού περιοδικού POETRY. ]

My November guest ~Robert Frost

Image
ROBERT FROST


MY NOVEMBER GUEST

My Sorrow, when she's here with me,
Thinks these dark days of autumn rain
Are beautiful as days can be;
She loves the bare, the withered tree;
She walks the sodden pasture lane.

Her pleasure will not let me stay.
She talks and I am fain to list:
She's glad the birds are gone away,
She's glad her simple worsted grey
Is silver now with clinging mist.

The desolate, deserted trees,
The faded earth, the heavy sky,
The beauties she so truly sees,
She thinks I have no eye for these,
And vexes me for reason why.

Not yesterday I learned to know
The love of bare November days
Before the coming of the snow,
But it were vain to tell her so,
And they are better for her praise.