Posts

Showing posts from October, 2013

Η ειρωνεία

Image
Τι σου είναι η ψυχή, ψυχή μου… Ανοίγει πρώτη της φορά,  με γέλιου κλάμα γοερό, τα δυο της τα πνευμόνια στο οξυγόνο τής ζωής 
κι ευθύς, πριν κάνει ούτε κιχ, τής ράβουν τα φτερά πάνω στο σώμα. Μονάχα ο θάνατος τής κόβει τις ραφές κι αφήνει τις φτερούγες της ν’ ανοίξουν· μη φανταστείς, δεν είναι απ’ αγάπη,  αγάπη μου απονήρευτη, αγάπη μου αθώα... Από συμφέρον είναι δολερό. Βλέπεις, δίχως φτερά, πώς θα μπορεί η ψυχή, ψυχή μου, μαζί του να πετάξει στου Άδη τ’ αδυσώπητα, τους νεκρικούς κρυψώνες;…
Τι ειρωνεία, ε;… Εις στη ζωή,  που μια φορά σού δίνεται κι είν΄ άπιαστη κι ωραία  κι ωσάν το μέλι γλυκερή,  να ζεις σαν άφτερη ψυχή, ενώ άφτερη δεν είσαι… Και εις στον θάνατο,  που είν’ αέναος κι ανύπαρκτος  και μισητός και φταίχτης  -ένας ψυχοβγάλτης και μισός, να ‘σαι με τα φτερά σου ορθάνοιχτα, τις πάλλευκες φτερούγες σου διάπλατες σαν θάλασσες  επάνω στους αιθέρες…
Μα τι να σου κάνει θα μου πεις -και με το δίκιο σου... Μια ειρωνεία είναι κι ο θάνατος και η ζωή  κι η ίδια η ψυχή, ψυχή μου... Μια ειρωνεία τής στιγμής, όση και η…

Απουσία ~Άμυ Λόουελ

Image
AMY LOWELL

ΑΠΟΥΣΙΑ
Άδειο το φλιτζάνι μου απόψε, Κι είν’ οι μεριές του στεγνές και κρύες, Καθώς το χαϊδεύει τ’ ολόδροσο αεράκι που  Αθώρητα μπαίνει απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο. Κενό και άδειο, πάλλευκο λάμπειστο σεληνόφως. Γιομάτη η κάμαρα με την αλλόκοτη ευωδιά Που αναδύουν τα άνθη της γλυσίνας. Στου φεγγαριού λικνίζονται το φέγγος Κι ανάερα χτυπούν στης κάμαρας τον τοίχο. Μα το φλιτζάνι της καρδιάς μου παραμένει ατάραχο, Και αδειανό, και κρύο.
Σαν έρθεις, κατακόκκινο Και σύγκορμα παλλόμενο Από αίμα ξεχειλίζει, Της καρδιάς αίμα προς πόση ολόδική σου· Με αγάπη να γεμίσεις το στόμα σου Και με τη γλυκόπικρη γεύση μιας ψυχής.




Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος




Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας

Image
Χθες έκλεισαν 50 χρόνια από τη βράβευση του Γιώργου Σεφέρη με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Ο ποιητής μας, με αυτή τη βράβευση, κατέστη ο πρώτος Έλληνας ο οποίος τιμήθηκε με Νόμπελ.  Αμέσως παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την συγκλονιστική, και συνάμα συγκινητική, ομιλία τού μεγάλου ποιητή κατά την απονομή τού Νόμπελ Λογοτεχνίας στην Στοκχόλμη στις 11 Δεκεμβρίου του 1963:
"Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ - ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.
Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρί…

"Ο κόσμος καρναβάλι", η νέα ποιητική συλλογή τού Γιώργου Κεντρωτή

Image
Η ποιητική συλλογή τού Γιώργου Κεντρωτή Ο ΚΟΣΜΟΣ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙ κυκλοφορεί εδώ και μια βδομάδα. Αρκετά από τα δημοσιευθέντα τανγκοποιήματα έχουν ήδη αναρτηθεί στο προσωπικό ιστολόγιο τού ποιητή ΑΛΩΝΑΚΙ ΤΗΣ ΠΟΙΗΣΗΣ http://alonakitispoiisis.blogspot.com/



Ένα ποίημα από την εν λόγω συλλογή παραθέτω κατωτέρω:

ΕΥΘΥΤΕΝΕΙΣ ΤΕΝΝΙΣΤΡΙΕΣ

LA POÉSIE DE LA RUE CALME Τάνγκο μ’ έναν στίχο του Μαρσέλ Τιρύ
                              Στη Νικολέττα Σίμωνος
Στον έπαινο του αχάτη ορμάνε ελλόγιμοι εγκωμιαστές ευχέτες
του Μάλεβιτς αγώνες όνων επίγονοι του Χλέμπνικωφ Βερνίκι ανίκητο στο νύχι λαμπρύνει κινητούς σκηνίτες στα ξέφραγα αλωνάκια που ’ναι των παραδείσων είλωτες
Τ’ αρπαχτικά χεράκια αλέθουν ηδύποδες πελμάτων χρήσεις
σε τρίστρατα άβατα της σφίγγας που εχρύσιζε από πρόπερσυ Κι αν Ισπαχάν και Τεχεράνη χορεύουν στον φαιδρό ροδώνα αρμόζουν στα ρυθμώδη χείλη περιστερές πεφτάστερες
Λυσιμελείς κεβράδες τάνγκο σ’ αμάλαγο σκοτάδι ασπαίρουν
διανοίγοντας την υψιπύλη για να λαλούν μεσούρανα Με κάθυγρες περσίδες τίγρεις και ρούσ…

Ο θρήνος της γης ~Αθανάσιος Οικονόμου

Image
ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ


Ο ΘΡΗΝΟΣ ΤΗΣ ΓΗΣ...

Τα φύλλα του φθινόπωρου πέφτουν και ξεγυμνώνουν
της μάνας γης το φόρεμα. Θαρρείς, απονεκρώνουν
το γηραλέο της κορμί... Πέφτουν και σαβανώνουν
με του χειμώνα τον χιονιά το σώμα, καθώς στρώνουν...

την κλίνη της τη νεκρική, που ο εύσπλαχνος χειμώνας
σε κρύπτη με οθόνια σεμνά ενταφιάζει...
Στην άκρα της ταπείνωση μιας άγριας ανεμώνας
το σκίρτημα δακρυρροεί κι ο τόπος ξεθωριάζει...

μέσα σε πάχνες, νιφετούς και σε παχιά ομίχλη.
Αποδημούνε τα πουλιά κι ο άνθρωπος κονάκι
ψάχνει να βρει, να ζεσταθεί... Μεταναστεύει η κίχλη
κι ανοίγει η γη στον χείμαρρο ευρύχωρο αυλάκι...

Ποια μυροφόρος τ' άχραντο θε να μυρώσει σώμα;
Ποια λυπημένη οιμωγή ψαλμό βάζει στο στόμα;
Κι ενώ οι χυμοί οργιάζουνε στο παγωμένο ξύλο,
μιαν άνοιξη φαντάζεται το μαραμένο φύλλο...




(στην καλή μου φίλη Nicole Si, που το ενέπνευσε)





OΟΟΟΟΟΟH YEAH

Image
Band: LED ZEPPELIN

Song: WHOLE LOTTA LOVE, from the LPLed Zeppelin II, 1969





Roaring 20s!!!

Image
“They were smart and sophisticated, with an air of independence about them, and so casual about their looks and clothes and manners as to be almost slapdash. I don't know if I realized as soon as I began seeing them that they represented the wave of the future, but I do know I was drawn to them. I shared their restlessness, understood their determination to free themselves of the Victorian shackles of the pre-World War I era and find out for themselves what life was all about.” 
Colleen Moore


“(…) the New Woman of the 1920s boldly asserted her right to dance, drink, smoke, and date—to work her own property, to live free of the strictures that governed her mother’s generation. (…) She flouted Victorian-era conventions and scandalized her parents. In many ways, she controlled her own destiny.” 
― Joshua Zeitz, Flapper: A Madcap Story of Sex, Style, Celebrity, and the Women Who Made America Modern















Φθινόπωρο

Image
ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Τα κυνικά καύματα θέρισαν και τα λιγοστά εναπομείναντα στάχυα, όστρακο το θέρος που σφάλισε κι εντός του έκρυψε, ωσάν πέρλα αυτόφωτη και ιριδίζουσα, ολάκερο τον ήλιο                 -περίαπτον στον λαιμό κρεμάμενο. Κι εμείς ντυθήκαμε·την ίδια στιγμή που ξεντύθηκαν τα δέντρα πετώντας τα φύλλα τους πάνω στο νοτισμένο χώμα,σαν έτοιμα από καιρό, την εξιλέωση να ενδυθούν μέσω του επουράνιου ύδατος.
Ευλογημένος όστις την αξιωθεί την κάθαρση ετούτη
Στέκουν τα δέντρα μες στα ρουμάνια του κόσμου, προβάλλοντας με σθένος την άχραντη γύμνια τους μπρος στα μάτια τ' ουρανού, καθώς αναμένουν στωικά το πρώτο δάκρυσμά του.
Σαν και τα δέντρα κι εγώ θε να ξεγυμνωθώ· σάρκα και αίμα ουρανού μαζί μ’ αυτά κι εγώ να μεταλάβω. Κι αντάμα με τα δέντρα, γυμνά αυτά γυμνή κι εγώ, πειθήνια θα προσδοκώ οθόνιο χειμωνικό να ‘ρθεί να με σκεπάσει…





ν.σ.

A dream within a dream ~Edgar Allan Poe~

Image
EDGAR ALLAN POΕA DREAM WITHIN A DREAMTake this kiss upon the brow!
And, in parting from you now,
Thus much let me avow-
You are not wrong, who deem
That my days have been a dream;
Yet if hope has flown away
In a night, or in a day,
In a vision, or in none,
Is it therefore the less gone?
All that we see or seem
Is but a dream within a dream.

I stand amid the roar
Of a surf-tormented shore,
And I hold within my hand
Grains of the golden sand-
How few! yet how they creep
Through my fingers to the deep,
While I weep- while I weep!
O God! can I not grasp
Them with a tighter clasp?
O God! can I not save
One from the pitiless wave?
Is all that we see or seem
But a dream within a dream?