Posts

Showing posts from August, 2013

Οι κύκνοι το φθινόπωρο ~Ναπολέων Λαπαθιώτης

Image
ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ (1888-1944)
ΟΙ ΚΥΚΝΟΙ ΤΟ ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ
Οἱ κύκνοι τὸ φθινόπωρο ζητᾶνε τὴ χαρά τους  γιατὶ ἡ χαρά τους πέταξε μαζὶ μὲ τ᾿ ἁγιοκαίρι... 
Θὰ ζήσουν τάχα νὰ τὴ βροῦν, τὴν ἄνοιξη; -Ποιὸς ξέρει;  ...γιατὶ μπορεῖ καὶ νὰ χαθοῦν πρὶν βροῦνε τὴ χαρά τους... Ἀπόψε τὴν περίμεναν, σχεδὸν ὅλο τὸ βράδι,  ὥσπου στὸ τέλος νύσταξαν κοιτώντας τὸ σκοτάδι,  κι ἔγειραν καὶ κοιμήθηκαν ἀπάνω στὰ φτερά τους...





Neanche il mare ~Negramaro

Image
Μου χαμογέλασε απόψε μ’ ένα κύμα καμαρωτό μειδίαμα απαλό κάτασπρος αφρός και χείλη χρυσοπόρφυρα καθώς στο λιόγερμα ο ήλιος πάνω τους έγειρε  και εκοιμήθη…

ν.σ.









Quando vai via da me porta via quello che sei 
sai che peso su di me la tua pelle se poi non c'è tanto non mi importa quanto cielo dovrò strappare  per coprire e accarezzare quel sorriso  che neanche il mare sa di avere  e se sarai via da me io sarò quello che sei  tu sai che peso ha su di te la mia pelle se poi non c'è  tanto non m'importa quanto cielo dovrò strappare  per coprire e accarezzare quel sorriso  che neanche il mare sa di avere  e non mi importa se anche il cielo non sa aspettare  a lui io dirò  che neanche il mare pensa di avere grandezza uguale  e solo solo e niente perchè  non m'importa  neanche il cielo sa più guardare  ed io fra le stelle  vengo a cercare quel sorriso  che neanche il mare sa di avere  e non mi importa  quanto il cielo dovrà aspettare 
a lui io dirò che neanche il mare pensa di avere grandezza uguale... 

Γράψε ένα ποίημα

Image
μυρμηγκοφωλιές οι σκέψεις, απ' όπου στρατιές ολάκερες μυρμηγκιών, με τ' απρόβλεπτο πρόσταγμα, το άκρως  υποβλητικό και επιτακτικό τού εγκεφάλου, σαν λάβα ξεχύνονται μεμιάς μέσα απ’ τους κρατήρες τους, αποψιλώνοντας σε χρόνο ντε τε της γαλήνης την Εδέμ,  τούτο το πρόσφορο, το έφορο για τον καθένα έδαφος.
ποιοι ψεκασμοί και ποια  εντομοκτόνα τώρα να βοηθήσουν...
ένας τρόπος υπάρχει μοναχά προς αναχαίτισή τους, όταν 
ετούτη η λάβα η ανυπόφορη απ' του 
μυαλού σου ξεχυθεί τους μυρμηγκόκτιστους κρατήρες:
μ' ορμή κι απόφαση, χωρίς δεύτερη σκέψη,
ψάξε και βρες 
μια λέξη όμορφη, μια λέξη ωραία
                         -το 'όμορφη κι ωραία' μη σε γελά·
                          le beau est toujours bizarre!- κι άρα, εξ ορισμού, μοιραία

και γράψε ένα ποίημα...!





ν.σ.

Άτιτλο ~ΑνώνυμΟς

Image
Μάτια σμαράγδια... χείλη ρουμπινιά...  κι ένα χαμόγελο που ευτυχία θυμίζει...  Μαλλιά χυτά και όλα φωτεινά... σ' ένα "προφίλ" φωτόλουστο... κι οι τόνοι γκρίζοι... Και είναι όλα τόσο ζωντανά... και η χαρά αγνή... τα στήθη πλημμυρίζει... και μια ιδέα έρωτα περνἀ... απ' το μυαλό του ποιητή, που εξορίζει... κάθε του θλίψη, καθ' αναποδιά... που πίσω πια στροφή δεν θέλει να γυρίζει... Ποιος θαυμασμός να μην παρεξηγά...  κανείς την Ομορφιά που αδίκως δεν "γυαλίζει";   Αυτός συνέχει τώρα την καρδιά...  "λάμπει κι αστράφτει"... η καλλονή: μνήμη ραγίζει...





AνώνυμΟς

Καληνύχτα!

Image
Όνειρα όμορφα, φωτεινά και μυρωμένα! Καλό ξημέρωμα!


Κλέψτε, ψυχές μου όμορφες, τη λάμψη απ΄ το φεγγάρι  κι από τα άσπρα λούλουδα τ’ άρωμα γιασεμί  τ’ όνειρο να φωτίσετε ετούτο τ’ άγιο βράδυ  και λούστε το με τ’ άρωμα για να μυροβολεί!
Να εξορίζει η ευωδιά τον κάθε εφιάλτη το φως να διώχνει μακριά τα φθονερά στοιχειά κι η αγάπη μέσα σας πάντοντε να φωλιάζει στο όνειρο και στη ζωή, γλυκιά μ' ανασαιμιά!




ν.σ.

Αρνούμαι

Image
οι πόθοι μου                 -πουλιά αποδημητικά και διαβατάρικα αιώνες ατέρμονους μες στον άχρονο χρόνο, τ’ απείρου ίσαμε την κόλαση τη δαντική περιπλανήθηκαν, πόθοι για να γινούνε.
μαρτύρησαν, τις φτερούγες τους είδαν σαν της ιτιάς της κλαίουσας τους κλάδους να λυγάνε να σπάνε να τσακίζονται και να μοιρολογάνε των πόθων μου οι καρδιές των άφτερων που όλο αποδημάνε. τα βάλανε και με  θεούς, τα βάλαν’ και με δαίμονες οι πόθοι μου, κατάμουτρα τον Εωσφόρο έφτυσαν, κι έπειτα ευθύς ανέβηκαν το όρος Εδέμ παραδεισένια, όπου τους καλοδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες όλες μου οι λαχτάρες.
πιότερο κραταιοί οι πόθοι μου δεν θα μπορούσαν να ‘ ναι. στρατιώτες ορκισμένοι οι πόθοι μου, πιστοί προσηλωμένοι, αμετακίνητοι και αποφασισμένοι.
πολλάκις, ωστόσο, τα αδικώ τ’ αποδημητικά τα ταξιδιάρικα πουλιά  μου. κι ύστερα, να πω την αμαρτία μου, πολύ το μαραζώνω. μα είναι κάποιες φορές που πεισματικά αρνούμαι τις πύλες μου ν’ ανοίξω στης απώλειας τού

Γαλάζιες ίριδες

Image
τη θάλασσα όργωσα ολάκερη, έως  και πέρα από τη γη μας -τα ύδατα  εκείνα όπου ο Ποσειδώνας κουμάντο  δε δύναται να κάνει-, μα μοναχά μες στα μάτια σου τα δυο, τα τόσα δα  ματάκια σου, αντάμωσα τα ποθητά  γαλάζια μου κοχύλια... 
εσύ η θάλασσά μου...




ν.σ.

Girl, you'll be a woman soon ~Neil Diamond

Image
Lyrics:
Love you so much
Can't count all the ways
I'd die for you, girl
And all they can say is
"He's not your kind"

They never get tired
Of puttin' me down
And I never know
When I come around
What I'm gonna find
Don't let them make up your mind

Don't you know
Girl, you'll be a woman soon
Please, come take my hand
Girl, you'll be a woman soon
Soon you'll need a man

I've been misunderstood
For all of my life
But what they're sayin',
Girl, just cuts like a knife
"The boy's no good"

Well, I finally found
What I've been looking for
But if they get the chance,
They'll end it for sure
Sure they would
Baby, I've done all I could

It's up to you
Girl, you'll be a woman soon
Please, come take my hand
Girl, you'll be a woman soon
Soon you'll need a man
Soon you'll need a man...




Κόμποι λόγια

Image
μαζώχνω σώματα και
τα κάνω κομπολόγια
                         έτσι, για να περνάει η 
                         ώρα κι η ζωή

μαζώχνω σώματα, καμώματα 
κόμπους και λόγια που
είπαμε και που δεν είπαμε μα 
ούτε και ξεείπαμε

μαζώχνω σώματα, θολώματα
λόγια και κόμπους που
δέσαμε και που δεν δέσαμε μα 
ούτε και ξεδέσαμε

αρθροίζω χρώματα, αρώματα
οσμές, ρωγμές και ρίγη που
με της φωτιάς στέρεψαν το 
αργοσβήσιμο

περνάω στο νήμα πλάι-πλάι
κραυγές, ενοχές 
ηδονές και προσευχές που
φωνάξαμε και που πνίξαμε
καυτές ανάσες που χαρίσαμε
καυτές ανάσες που κερδίσαμε
μα δεν υπολογίσαμε
                          ποτέ
σκοτάδι που ποθήσαμε και που
ποτέ δεν απωθήσαμε

φτιάχνω τα κομπολόγια μου
με μεράκι πολύ και
σκέφτομαι πως 
ένα κομπολόι είναι και η ζωή...
με χάντρες καλές
                     λείες και σμιλευμένες 
                     από κεχριμπάρι κι έβενο
και χάντρες κακές
                     άκομψες, κακοφτιαγμένες
                     φτηνοδουλειές του ποδαριού
ένα fatras 
γέλιου και κλάματος
χαράς και πόνου
αγάπης και μίσους
καλού …

Αύγουστος... ελληνικός!

Image
ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ
Τα βράχια γέννησαν φιλιά Και πόθους τα κοχύλια Στ’ Αυγούστου την ακρογιαλιά Στου Σείριου τα χείλια
Στα χείλια του τα ασημιά   Π’ αστράφτουν και φλογίζουν Στου έρωτά μας τη νυχτιά Και τα κορμιά φωτίζουν
Εώα επιτολή τ' αστέρα μας Του μέγα του δικού μας Να φέγγει αποκηρύσσοντας  Τη δύση του καιρού μας
Μαζέψτε τις ανάσες μας, Θεοί! Και κάντε τις αγέρα Τη βάρκα της αγάπης μας Να σπρώχνει πέρα ως πέρα
Μέσα στο βαθυγάλαζο Πέλαγο της λαχτάρας Να έρθει το φθινόπωρο Και να μας βρει αντάμα!





ν.σ.

Η παπαρούνα έχει τη δική της ιστορία

Image
κάθε που μια παπαρούνα φυτρώνει 
ψηλόλιγνη, πανώρια, πορφυρή
είτε στον κήπο σου είτε 
μες στου Θεού τον κήπο
μια στάλα αίμα έχει χυθεί
είτε από καρδιά είτε 
από σώμα

να θυμάσαι, λοιπόν, πως 
αν μια παπαρούνα κόψεις
ματανεκρώνεις μια ψυχή που 
έχει καταφέρει, παρά τη μοιραία 
μαχαιριά λαβωματιά 
θανατερή, ν' αναστηθεί, να 
στεριώσει και να 
ξαναριζώσει

φορά μην τη σκοτώσεις 
δεύτερη

έλεος δείξε...




ν.σ.