Posts

Showing posts from January, 2013

Serge Gainsbourg chante "Le Serpent qui Danse" de Charles Baudelaire

Image
Chanson issue du quatrième ablum de Serge Gainsbourg, intitulé Gainsbourg N°4, paru en 1962. Il s'agit d'une reprise en chanson d'un poème de Charles Baudelaire, Le serpent quidanse, issu du recueil de poèmes "Les Fleurs du mal".



CHARLES BEAUDELAIRE


LE SERPENT QUI DANSE

Que j’aime voir, chère indolente,
De ton corps si beau,
Comme une étoffe vacillante,
Miroiter la peau !

Sur ta chevelure profonde
Aux âcres parfums,
Mer odorante et vagabonde
Aux flots bleus et bruns,

Comme un navire qui s’éveille
Au vent du matin,
Mon âme rêveuse appareille
Pour un ciel lointain.

Tes yeux, où rien ne se révèle
De doux ni d’amer,
Sont deux bijoux froids où se mêle
L’or avec le fer.

A te voir marcher en cadence,
Belle d’abandon,
On dirait un serpent qui danse
Au bout d’un bâton.

Sous le fardeau de ta paresse
Ta tête d’enfant
Se balance avec la mollesse
D’un jeune éléphant,

Et ton corps se penche et s’allonge
Comme un fin vaisseau
Qui roule bord sur bord et plonge
Ses vergues dans l’eau.

Comme un flot…

Οι παλίνδρομες μορφές του πόνου σου

Image
Αιχμαλωτίζω με κάρβουνο
επάνω στο λευκό
τις παλίνδρομες μορφές του πόνου σου
Αλαφιασμένα ανάκατες
ζαρωμένες κι ειδεχθείς
παραληρούν κι εκστασιάζονται
σαν σε χορό διονυσιακό Σειληνοί
σαν Σάτυροι σε αλγεινή ταραντέλα
Τα βήματα ιχνεύω των 
άναρθρων κραυγών τους
Φοβάμαι 
Σαστίζω
Η φρίκη μού προκαλεί δέος. 
(Όχι,δεν γίνεται! Θα κάνω πίσω!)
Μα προχωρώ
Η κραυγαλέα τους φωνή, φρικαλέα
μ’ οδηγεί κατευθείαν στα 
δύσβατα ενός ενυδρείου
Το αναγνωρίζω, σχεδόν με την πρώτη ματιά
των ματιών σου το ενυδρείο
Ρίχνω με θράσος και μ' ορμή τα 
μάτια μου μέσα εις στα δικά σου
ωσάν να ρίχνω το σώμα μου και την 
ψυχή μέσα στην αγκαλιά σου
Και τις κοιτάω να ελίσσονται
γοργόνες kryptopterus bicirrhis, διάφανα βαμπίρ 
που ρουφούν το άλικο των 
μικρών καναλιών που διαχέουν το 
ενυδρείο της ματιάς σου

Γκρίζος βολβός
Κόρη μαύρη, άσπρος γιος
Μαύρο δάκρυ, γκρίζο κλάμα

Αχ, πονεμένη μου αγάπη! Τίναξε τα βλέφαρα με ρώμη! 
Και κλάψε! 
Κλάψε κι από τα μέσα σου βγάλτα!
Τα μολυβένια σου δάκρυα ποτάμια 
να χυθούνακάθαρτο νερό
τις μορφές, που 
σαν δρά…

Έσο έτοιμος...

Image

Je t’ai rêvée en la naïveté des choses ~Henry Bataille

Image
HENRY BATAILLE


Je t’ai rêvée en la naïveté des choses…

Je t’ai rêvée en la naïveté des choses,
Et j’ai parlé de toi aux plus vieilles d’entre elles,
À des champs, à des blés, aux arbres, à des roses. -
Elles n’en seront pas pourtant plus éternelles,

Mais d’elles ou de moi celui qui doit survivre
En gardera quelque douceur pour ses vieux jours…
Je m’en vais les quitter, puisque voici les givres.
Tu ne les connaîtras jamais… les temps sont courts…

Mais vous ne pouvez pas vous être indifférentes,
Simplement parce que je vous ai très aimées…
Ô les toutes petites et si vieilles plantes !
Moi qui ne me les suis jamais imaginées

Hors de leur sol natal, ce m’est un grand chagrin
De savoir qu’elles mourront sans t’avoir connue…
Elles ont des airs si résignés, si sereins,
Et si tristes de ce que tu n’es pas venue !…

Que mon coeur soit pour toi le grand champ paternel,
Où si tu n’es pas née au moins tu dois mourir.
Que je te plante en moi, germe de toute rose,
Pour oublier que tu vécus ailleurs qu’en moi. -

Et tu pa…

Αγάπα την καρδιά σου...

Image

Η σιωπή του λιμανιού ~Βικτωρία Καπλάνη

Image
ΒΙΚΤΩΡΙΑ ΚΑΠΛΑΝΗ


H ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ ΛΙΜΑΝΙΟΥ

Οι γερανοί του λιμανιού ακίνητοι
Σαν μοντέρνα γλυπτά σε υπαίθριο μουσείο
Πίσω τους ο ήλιος προβολέας μαγικός
Αλλάζει τις σκιές, τις όψεις
μεταλλάσσει φευγαλέα τις μορφές
καθώς κυλά με εμπιστοσύνη
στης δύσης τα φιλόξενα νερά

Παρατηρώ τους πειραματισμούς του
αφήνεται στης τέχνης το παιχνίδι
δοκιμάζει καθημερινά
όλα του κόσμου τα ακριβά και τα χαλάσματα

Παρακολουθείς το δημιουργό στο εργαστήρι του
την ώρα που ρίχνει το δικό του φως στα έργα των
ανθρώπων
καταγράφεις αβίαστα τη στιγμή
παραδομένος στη ροή της
παράλληλα γλιστράς στις λέξεις ενός ιδιωτικού μύθου
ανιχνεύεις μέσα στα δρώντα πρόσωπα
το βλέμμα που δοκιμάζεται στο βλέμμα σου
ψηλαφείς το σώμα που γεύεσαι
αναβαπτισμένο στα ύδατα της πεθυμιάς σου

νιώθω
μια φλεγόμενη ηφαιστειακή λάβα μέσα σου
σε στάση αναμονής
στέλνει πηγαία στα λόγια σου τα δώρα της
σαν ανάσα πνοή δημιουργού
εντέλλεται τη γένεση του έρωτα
πρώτη ύλη του κόσμου κι έσχατο καταφύγιο

πάλι απόψε στο εργαστήρι σου δοκιμάζεις
παραλλαγές εικόνων
περιπέτειες αν…

Λουλούδια... και πάλι λουλούδια... και πάντα λουλούδια... Νο.2

Image
Ναι, έχει προνοήσει και γι’ αυτό ο Δημιουργός -για κάτι αληθινά γλυκό! Κι έφτιαξε δύο κήπους·δυο κήπους τεράστιους και μεγαλόπρεπους, μα και ισόποσους -ίδια έκταση, ίση ποσότητα χώματος και νερού, ίσος αριθμός πλασμάτων που φυτρώνουν και θεριεύουνε εντός του: Έναν τον κήπο των Ψυχών, κι έναν αυτόν των Ρόδων. Για κάθε ψυχή που στέλνει στη γη ετούτη, λοιπόν, υπάρχει κι ένα ρόδο εύμορφο να τηνέ περιμένει·ένα ρόδο σ' αυτήν δοσμένο από τα ίδια τα χέρια του Θεού! Ένα τριαντάφυλλο ολόδικό της! Κάθε ρόδο και μια καρδιά που λουλουδίζει και, με την πρώτη ηλιαχτίδα, τα κλειστά της φυλλοκάρδια ανοίγει στον καθέναν από εμάς… Μια μελένια γεύση ζωής η θε'ι'κή ετούτη προσφορά... Έχεις κι εσύ το δικό σου ρόδο: την καρδιά που ανοίγει μόνο για σένα και με λαχτάρα σε προσμένει! Του κήπου μου τα τριαντάφυλλα, δικά σας!











~NicoleSi~

Ζω(-γραφική) κι ας πεθαίνω...

Image
Πάντοτε με εντυπωσίαζε, στον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό, η εμπλοκή τής τέχνης της ζωγραφικής στην ταφή-ταρίχευση των νεκρών. Μια ιδιόμορφη σχέση, θα έλεγα. Ως απλή παρατηρητής και αποστασιοποιημένη από τα γεγονότα αυτά καθαυτά, θα τολμούσα να πω ότι η σχέση αυτή προσδίδει μια κάποια ομορφιά, έστω και αλλόκοτη («le beau est toujours bizarre» μας λέει, άλλωστε, και ο Μπωντλαίρ), στην κατά τ’ άλλα λυπηρή και απεχθή πραγματικότητα του θανάτου. Μάλιστα, μέσα από την εν λόγω σχέση, δύναται κανείς να διακρίνει την ακλόνητη πίστη των αρχαίων Αιγυπτίων στη ζωή μετά θάνατον…

Πυραμίδες της Γκίζας
Τούτοτο περίεργο έως και αντιφατικό δέσιμο της ζωγραφικής (με την οποία, ουσιαστικά, αντικατοπτρίζεται η πίστη στη συνέχιση της ζωής, στη συνέχιση της ύπαρξης, και μετά το βιολογικό τέλος) με τον θάνατο αποτελεί ένα από τα όσα με είχαν συνεπάρει όταν πρωτοεπισκέφτηκα την αρχαία Νεκρόπολη της Γκίζας. Αυτό το πραγματικά μοναδικό και μεγαλειώδες μνημείο, δεν μπορεί κανείς, ούτως ή άλλως, να μην το θαυμάσε…

Croissant

Image
Τούτο το πρωινό ήπια μονάχα τον καφέ μου.
Το ανατέλλων κρουασάν της μέρας μου το θρυμμάτισα
κι ακούμπησα μιαν ολόγιομη με τα ψίχουλά του φούχτα
στου ορθάνοικτου παραθυριού μου το περβάζι, εκεί πλάι
στη γλάστρα με τον βασιλικό. 
Το παράθυρό μου άνοιξε τα μάτια με το πρώτο βλεφάρισμα του ήλιου,
να μπει άπλετο το φως της μέρας
και μαζί ο φρέσκος καθαρός αέρας της πρώτης καλημέρας.
Έχοντας τον ήλιο πρίγκιπά της,
η μέρα η σημερινή φαντάζει τόσο όμορφη και τόσο λαμπερή
όσο και το πρόσωπο μιας γυναίκας σφόδρα ερωτευμένης και άλλο τόσο ποθητής.
Κι εμέ, με την αυγή τού έρωτα τού ήλιου με τη μέρα,
μια ελπίδα άναψε μες στο καντήλι της ψυχής
τρεμάμενη, μπας κι έρθει να με βρει
το πουλάκι εκείνο το ακριβοθώρητο. Καλέ, η ευτυχία!
Μπας και με θυμηθεί!
Νά ‘ρθει να τραφεί στο περβάζι μου πρώτα
κι, αφού χορτάσει,
να πετάξει μες απ’ το παραθύρι μου
και ν’ αρχινίσει εντός μου το χαρωπό της το τραγούδι·
το κελάηδημά της
δυναμική ώθηση στα κουπιά της ζωής μου να δώσει
και πυξίδα μου να γίνει, για της πολυπόθητης φωλιάς της το …

Κυνήγι δίχως θήραμα

Image
Χωρίς το φως δεν τίκτεται Κι ούτε δίχως εμέ γεννιέται Μα πάντα προπορεύεται Ποτέ μου δεν τη φτάνω Εκείνη είναι άυλη Ούτ’ ένα δράμι βάρος Αέρινη και άπιαστη Αυτή το φάντασμα μου Κυνήγι δίχως θήραμα,
Η άγρα της σκιάς μου…




ν.σ.

Soleil d'hiver ~Louisa Siefert

Image
LOUISA SIEFERT


SOLEIL D'HIVER

Hélas ! hier encor sur mon front, sur ma lèvre,
Sont venus se poser la joie et le plaisir,
J’ai ri comme une folle… aujourd’hui j’ai la fièvre,
Car ma porte est fermée et j’en ai le loisir.

O pauvre humanité ! J’ai pitié de moi-même
Quand mon masque s’en va décollé par mes pleurs
Et qu’apparaît, meurtri, costumé, maigre, blême,
Mon visage, dont tous admiraient les couleurs.

— Nous sommes en janvier : le ciel, d’un azur tendre,
Réfléchit sa splendeur dans les flots clapotants ;
Le vent est si léger qu’à peine on peut l’entendre,
Le soleil est si doux qu’on dirait le printemps.

Mais, comme ces rayons à la nature morte
Se prodiguent en vain et ne fécondent rien,
Dans mon âme la peine est aussi la plus forte :
Mon rire est un mensonge, et l’amour le sait bien !


Rayons Perdus, 1868

Στης νύχτας κάθε βήμα, προσμένω

Image


Την ψυχή μου πλακώνουν μολυβένιων στρατιωτών αναρίθμητοι λόχοι·
τόνοι αναρίθμητοι μολύβι βαρύ τής βαραίνουν τα ζύγια και υπέρ του ερέβους τα γέρνουν.
Αντίβαρο,
το κενό.
Και η σκολίωση της ψυχής,
αναπόφευκτη
       -η πλάτη μου οδύρεται για την απώλεια του μονοπωλίου.

Άπελπις πια
και αποκαμωμένη, στης νύχτας
κάθε βήμα και κάθε ανασαιμιά,
προσμένω, επί ματαίω,
του φεγγαριού το σωτήριο ξέσπασμα·
καθώς μες στης Σελήνης τ’ αναφιλητά, μονάχα,
οι χιλιοσταλμένες απ’ τα χείλη μου τα ενδόμυχα
ευχέςχίλιες φορές θα εισακουστούν!
Και όταν τούτο γίνει, της καρδιάς μου τα παλλόμενα βιολιά θε να κλιθούν γι’ αντίβαρο
      -οι νότες κι η αγάπη με σθένος αντιστέκονται στο σκότος-,
της ψυχής μου η πλάστιγγα να γείρει, επιτέλους
και καταλυτικώς,
υπέρ του φωτός!

Τότε, μεμιάς και ως δια μαγείας,
απ’ της εγκάρδιας μουσικής τον εύμορφο παλμό
προσκαλεσμένα, των άστρων τα ολόφωτα χαμόγελα
θα τρέξουνε κοντά μου, να μου φωταγωγήσουν
τις λεωφόρους, τα σπίτια και τα σοκάκια τα απόμερα,
κάθε κτίσμα κ…