Posts

Showing posts from September, 2012

Θύμησες-μούμιες

Image
Ποιος να μου το ‘λεγε πως θα ‘κοβες ακόμα βόλτες μες στου μυαλού μου τα σοκάκια τα ατίθασα Μα τω Θεώ, δεν το περίμενα και να που απόψε μες στ’ άδειο μου ποτήρι σού ψιθύριζα

Κρασί με γέμιζα, γουλιά-γουλιά, μα το κρασί μεμιάς εγύρναγε μες στο ποτήρι πάλι μ’ άλλη μορφή Κι όσο εγώ μπεκρόπινα αβέρτα, τόσο ο κύλικάς μου γέμιζε με ύλη άυλη που η αλκοόλη η πονηρή

ξέθαβε απ’ του μυαλού τα μνήματα. Θύμησες–μούμιες έβλεπα μέσα στον κύλικά μου Κι ένας Θεός μονάχα ξέρει τι ψιθύριζα μέσα εις τον σεβντά μου Εν τέλει τόσο μέθυσα που μες στην παραζάλη ναφθαλίνη οσφραινόμουνα και νεκρικό λιβάνι!


ν.σ.

Στην ανυπαρξία

Image
Αγάπη, από εσέ αυτό που είμαι αναβλύζει Η μη ύπαρξή σου με εντάσσει στην ανυπαρξία 






ν.σ.

Φθινοπωρινό ~Charles Baudelaire

Image
CHARLES BAUDELAIRE

ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ
Ι Σε λίγο βυθιζόμαστε μες στα βαθιά σκοτάδια· χαίρετε, αχτίδες θερινές! Τι λίγο που βαστούν! Ακούω, να, που ρίχνουνε ξύλα και ξεροκλάδια, που μ' έναν κρότο νεκρικό μες στις αυλές βροντούν.

Πάλι ο χειμώνας μέσα μου θα μπει: το ρίγος του όλο, η οργή του, η φρίκη κι η σκληρή και στανική δουλειά· κι όπως ο ήλιος στον φριχτό και παγωμένο πόλο, έτσι η καρδιά μου κόκκινη και κρύα θα 'ναι πια.

Με τρόμο ακούω κάθε κορμό τις πλάκες να τραντάζει· κρεμάλα σαν στηλώνουνε, πιο κούφια δε βροντά. Με πύργο που γκρεμίζουνε έτσι κι ο νους μου μοιάζει, που πέφτει από χτυπήματα, ακούραστα, βαριά.

Και λες πως ο μονότονος κρότος τους με λικνίζει, πως κάπου κάποιο φέρετρο καρφώνουν βιαστικά... Για ποιον; - Το θέρος ήταν χτες, φθινόπωρο μυρίζει! Σαν ώρα χωρισμού ο κρυφός τους κρότος αντηχά.

ΙΙ Πώς με τραβούν τα φωτερά, πρασινωπά σου μάτια, γλυκιά ομορφιά, μα σήμερα τα βλέπω όλα πικρά, κι η κάμαρα, το τζάκι σου, του έρωτα τα πλεμάτια, δε με τραβούν σαν το ηλιοφώς που λάμπει στα νερά.

Όμως, αγάπα…

Δώρο από την Ελένη, Νο.1

Image
Δημιουργία της εκλεκτής μου φίλης Ελένης Γρίβα. Ελένη μου, σ' ευχαριστώ! 



~Απόσπασμα από το Έρωτες απ΄ την Αρχή Χαμένοι

Ζωή ίσον ομορφιά

Image
Σκιάς σκιά
Ψηλόλιγνη κι αιθέρια μέχρι χτες
Τώρα άψυχη σάμπως και αποστεωμένη
Με το κεφάλι μεγάλο πια για τούτο το κορμί
Που η θέα του μ’ αφήνει παγωμένη
Τεράστια και τα μάτια σου μαζί και τρομαγμένα
Απ’ το θέαμα του εαυτού τους που αντικρίζουν θαρρείς διογκωμένα
Άσαρκο σώμα
Σκελετός κοκάλινος -μόνο με δέρμα σουρωμένο καλυμμένος-
Που στηρίζει αέρα
Και μια ψυχή αέρινη κι ανάλαφρη σαν πεταλούδα που κοντεύει να αποσυρθεί στον ουράνιο αιθέρα
Ό,τι και να σου πω
Κατέχω το πως δεν θα καταλάβεις
Όπως ούτε κι εγώ αγρικώ
Αυτό που εσύ νιώθεις
Μα για μιαν ομορφιά ψεύτικη και πλαστή
Εσύ, Αφροδίτη μου, Θεά του Κάλλους, τη ζωή σου τηνε διώχνεις
Αλλ’ ομορφιά είν’ η ζωή, Θεά μου!
Και μην την χαραμίσεις τη δική σου για ένα ψέμα
Μπάσε τη ζωή μέσα στα σωθικά σου
Και θα ‘σαι η πιο όμορφη της πλάσης μας γυναίκα!



ν.σ.

Ανθρωπάκια

Image
Ανθρωπάκια πάνε κι έρχονται
Ανθρωπάκια πήγαιν’-έλα
Ράθυμα μα και χαμένα
Μπρος-πίσω
Πίσω-μπρος
Δεξιά-αριστερά
Εντός εκτός και επί τα αυτά
Άσπρα ανθρωπάκια
Μαύρα ανθρωπάκια
Μικρά ανθρωπάκια ασπρόμαυρα
Σαν κουστουμαρισμένα
Πιόνια στης οικουμένης τη σκακιέρα παραταγμένα
Πιόνια ενός μυαλού υπερφίαλου σκοταδιασμένα
«Βασιλιάδες», «βασίλισσες»
Μες στην τρελλή -ανούσια- χαρά τους
Να ΄ναι καλά η άγνοιά τους!




ν.σ.

La Vénus d'Ille ~Prosper Mérimée

Image
Image: M. Alphonse rejoignant la partie de jeu de paume ~La Vénus d'Ille,  Prosper Mérimée~



Αλάλητα

Image
Λέξη δε μού ‘ρχεται να πω, μήτε λέξη να γράψω.
Κενή η φαντασία μου, άδεια η κεφαλή μου.
Ή που πολλά έχω να πω, να βγάλω απ’ την ψυχή μου,
Τόσα που αρχή να κάμω να τα πω ζορίζομαι να πράξω·
Ή που απ’ τις πολλές σκοτούρες μου και τις πολλές φροντίδες,
Η έμπνευσή μου έσβησε σαν φλόγα και εχάθη,
Είτε πήγε και κρύφτηκε στα απύθμενά μου βάθη,

Απ’ το ωμό καθρέφτισμα του κόσμου τούτου να σωθεί.
Κι, έτσι, άκρα του τάφου σιωπή! Εντός κι εκτός μου απλώνεται ο τύφος της σιγής·
Μα του Ερμή είμαι ψυχή που πάντ’ ανάγκη το ‘χει
Και με τ’ Ομήρου τον λόγο να τα πει όλα αυτά που νιώθει.
Τη φίμωση δεν την μπορεί
Και τώρα μέσα της πονεί
Που την τρυπάει η βουβή η ολόδική της λόγχη.

Αχ, εσέ, αναγνώστη μεγαλόψυχε και ακριβέ μου φίλε, το βράδυ ετούτο σκέφτομαι.
Που γραψίματ’ άυλα θα βρεις, λευκά σαν περιστέρια, και λόγια άσαρκα, λόγια σκελετωμένα,
Αφού η πηγή σαν φαίνεται εστέρεψε γι’ απόψε.
Μα ταπεινά κι απέριττα μια χάρη τώρα σου ζητώ:
Στον Παντοδύναμο Θεό για μένα προσευχήσου
Να βρω και πάλι τη λαλιά.
Κι εγώ υπόσχομαί σου …

La corrida ~Francis Cabrel

Image
Un taureau nous parle;  écoutez bien ses paroles...







Υγρή ματιά στεγνής ψυχής

Image
Του θέρους ο ήλιος έδυσε, γλυκέ αναστεναγμέ μου,
Και το χώμα τ’ απόξερο υγραίνει αγάλι-αγάλι,
Ωσάν τα μάτια μου που θολώνουν
Απ’ των δακρύων την παραζάλη.

Την πλάση ετούτη εξιλεώνει
Κι απόψε ο Πλάστης με τη βροχή
Που ακούω να πέφτει επάνω στη στέγη,
Μα εμέν’ μου στεγνώνει την ψυχή.

Υγραίνει το χώμα,
Υγραίνει τα μάτια,
Υγραίνει τις ρίζες των φυτών.
Την ψυχή μου, όμως, μού την στραγγίζει,
Την ξεριζώνει και την ξεσκίζει
Το άλγος αυτό το βροχερό.

Έφυγ’ ο ήλιος και μαζί του σε πήρε
Σε μέρη απόμακρα, αλαργινά.
Κι έμεινα εγώ με τη μαυρίλα
Κρυφτό να παίζουμε στα σκοτεινά.

Το γράμμα διαβάζω που μου ‘χεις στείλει,
Μα μου το μουσκεύει η βροχή
Και σβήνει φιλιά, χάδια κι αγκάλες.
Πώς μ’ εκδικείται η φθονερή!

Τέτοιο φθινόπωρο, ψυχή μου, θα ζήσω.
Με του ρόδου τ’ αγκάθια θα τυλιχτώ.
Πάλι έντονα τη ζωή θα βιώσω,
Αυτό είν’ το δικό μου μερτικό.

Υγρή ματιά, στεγνή ψυχή,
Ω, Νεφεληγερέτη Δία!
Που τη γη ποτίζεις
Και την ψυχή μου αποστραγγίζεις.
Μαλάκωσέ τηνε λιγάκι την καρδιά σου, αν έχεις το Θεό σου.




ν.σ.

Dio vi salvi, Regina ~I Muvrini

Image
Corses et Bretons unis par la musique et surtout par la poésie...









DANS LA MAIN DE LA TERRE

Il y avait peut-être cent ans qu'elle était là
ou peut-être juste un instant.
Le vent de la nuit lui caressait le visage.

Je ne saurais vous dire où était son pays
Où était sa maison.
Si elle était femme de marin, de paysan, d'exilé ou
d'émigrant.
Si elle avait franchi la mer, une montagne ou
l'océan.

La terre semblait être derrière elle.

En la voyant marcher
On pouvait imaginer qu'elle la portait toute seule
sur ses épaules.

Allez donc savoir ce qu'elle s'en allait chercher
Ce qu'elle aurait tant aimé entendre cette nuit-là.

La nuit
les regards des hommes s'éteignent un peu.
On dit que la lumière est à l'intérieur.
Dans un village, au fond d'un port,
en haut d'une montagne,
un phare dans l'océan,
ou bien une étoile dans le ciel.

A chaque chant elle accordait son
âme, elle accordait ses pas.

Elle disait qu'elle voulait apprendre le chemin
Jusqu'aux plus beaux sig…

Ρωμιοσύνη

Image
Κι αυτή η φύτρα η καμωμένη για έργα εξαίσια τι να πει
Ν’ αφουγκράζεται τους θορύβους τις άδικης τύχης που την ακολουθεί χωρίς σταματημό
Μόνο αυτό τής επιτρέπεται να κάνει
Της κόψαν τη λαλιά
Γελάει το χείλι της σαν θωρεί τα σύννεφα να διασκορπίζονται
κι ο ουρανός ν’ αναφαίνεται διαυγής, κυανός και καθάριος
Προσφέρει τη σπονδή της στον Παντοδύναμο
μα δεν προφταίνει να την τελειώσει, και το έρεβος την σκεπάζει
Τα πίφερα των κρότων την κατατρέχουν και την τρελλαίνουν
Μα κανείς δεν έχει τη δύναμη στα μπράτσα ή στην ψυχή να τη θανατώσει
Ποτέ
Γιατί κρύβεται μέσα της
στα έγκατα της μεγάλης της ψυχής
το ελληνικό σκίρτημα της καρδιάς
Γιατί κρύβεται μέσα της η Ρωμιοσύνη.





ν.σ.

[Κάτι απ' τα γραψίματα τα μαθητικά (ναι, τόσο παλιά... :) ), που ξετρύπωσα μέσα από ξεχασμένα συρτάρια μου... 
Βέβαια, της γραφής τα ψεγάδια γίνονται πιο εμφανή, όταν αντικρύζονται απ' τα ίδια ναι μεν μάτια, μα μετά από χρόνια... Μα, για να είμαι ειλικρινής, δεν θ' άλλαζα ούτε λέξη: βλέπετε, είναι κι αυτό κομμάτι του εαυτού μου.…

Πόθος αργοπορημένος

Image
Απ’ τις μισάνοιχτες γρίλιες το βράδυ αυτό
Εντός της κάμαρας μπαίνει το φως
Απ’ τα φανάρια του δρόμου που αχνοφέγγουν
Στ’ αφέγγαρα σοκάκια όπου τα πάντα σωπαίνουν.

Σιωπή σκοτεινή και σιωπηλό σκοτάδι
Γαληνεύει η ψυχή και ημερεύει το χάδι
Που το κορμί σου ποθεί 
με περίσσια σπουδή και αλλοπρόσαλλη χάρη.

Οι δείχτες κοκάλωσαν και δεν γυρνάνε
Σάμπως και σκάλωσαν και δεν ξεκολλάνε
Η αναμονή σαδιστικά σταματάει τον χρόνο
Και η καρδιά που αδημονεί σφαδάζει απ’ τον πόνο.

Μα ο πόθος σ’ απόψε σα ν’ αργεί να κτυπήσει την πόρτα
Και σε πιάνει η τρέλλα η παλιά όπως πρώτα
Καθώς σκέφτεσαι τ` αγαλματένια τα ζεστά της τα στήθη
Στον ρυθμό της ανάσας μια να φουσκώνουν και μια να αδειάζουν
Ζαλάδα σε πιάνει, μα αρκετά! Έλα τώρα στα συγκαλά σου.

Το κουδούνι χτυπάει, το χτυποκάρδι κουδουνίζει
Ο πόθος σου ήρθε και αγάπη μυρίζει
Απλώσου πάνω του και ξεχύσου
Η νύχτα απόψε είναι όλη δική σου!




ν.σ.

Γιατί μ' αγάπησες ~Μαρία Πολυδούρη

Image
Ποίηση: Μαρία Πολυδούρη
Μελοποίηση: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνεία: Μάγδα Πένσου



ΓΙΑΤΙ Μ' ΑΓΑΠΗΣΕΣ

Δὲν τραγουδῶ παρὰ γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες
στὰ περασμένα χρόνια.
Καὶ σὲ ἥλιο, σὲ καλοκαιριοῦ προμάντεμα
καὶ σὲ βροχή, σὲ χιόνια,
δὲν τραγουδῶ παρὰ γιατὶ μ᾿ ἀγάπησες.

Μόνο γιατὶ μὲ κράτησες στὰ χέρια σου
μία νύχτα καὶ μὲ φίλησες στὸ στόμα,
μόνο γι᾿ αὐτὸ εἶμαι ὡραῖα σὰν κρίνο ὁλάνοιχτο
κ᾿ ἔχω ἕνα ρίγος στὴν ψυχή μου ἀκόμα,
μόνο γιατὶ μὲ κράτησες στὰ χέρια σου.

Μόνο γιατὶ τὰ μάτια σου μὲ κύτταξαν
μὲ τὴν ψυχὴ στὸ βλέμμα,
περήφανα στολίστηκα τὸ ὑπέρτατο
τῆς ὕπαρξής μου στέμμα,
μόνο γιατί τὰ μάτια σου μὲ κύτταξαν.

Μόνο γιατὶ ὅπως πέρναα μὲ καμάρωσες
καὶ στὴ ματιά σου νὰ περνάη
εἶδα τὴ λυγερὴ σκιά μου, ὡς ὄνειρο
νὰ παίζει, νὰ πονάη,
μόνο γιατὶ ὅπως πέρναα μὲ καμάρωσες.

Γιατὶ δισταχτικὰ σὰ νὰ μὲ φώναξες
καὶ μοῦ ἅπλωσες τὰ χέρια
κ᾿ εἶχες μέσα στὰ μάτια σου τὸ θάμπωμα
- μία ἀγάπη πλέρια,
γιατὶ δισταχτικὰ σὰ νὰ μὲ φώναξες.

Γιατὶ, μόνο γιατὶ σὲ σέναν ἄρεσε
γι᾿ αὐτὸ ἔμεινεν ὡραῖο τὸ πέρασμά μου.
Σὰ νὰ μ᾿ ἀκο…